טקסט

¶1שיחת בהבא, ט' ו'אי' תנשו.

¶2איז אין לשון הקודש ווערט דאס דערנאך פון די שמות החדשים, אז ס'איז יעדער טאג פון דעם גאנצן חודש, זאגט מען אויף אים, אז דאס איז יום ראשון אין חודש זיוב, און אזוי אויך אין די ימים שלאחרי זה, און דאס ווערט אזוי אויך גענוסט אפילו אין ענינים וואס זיינען לכאורה ניט קיין עניני קודש, נאר עניני חול, איז אויב מ'וויל דערמאנען אויך דעם זמן, ע דרך ווי ב'דערמאנט דעם מקום, איז אויף דערמאלט טאגט מען אז דאס איז יום מסויים אין חודש זיב, און אויך יעדערער במקומו אין וועלכן ער געפינט זיך דערמאנט אויך דעם מקום, וואס דער מקום אין וועלכן א איד געפינט זיך איז דאך דאס חלקו בעולם, אויף דארטן דורכפירן זיין תכלית הבריאות, שלו, וואס אני נבראתי לשמש את קוני, און דורכפירן דאס אין אן אופן אז ס'זאל זיין זיוו אז ס'זאל לייכטן דאס וואס ער טוט-אויף כלשון הכתוב והמשכילים יזהירו כזהר הרקיע וואס דאס איז דאך אויך פארבונדן מיט די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין דער קיום בפועל פון

¶3המשכילים יזהירו כזהר הרקיע, בכלל ובפרט לפי הידועה המפורסמת, אז יפוצו מעינותיך חוצה ברענגט גלייך די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט איז די שלימות אין אלע זמנים און אין אלע מקומות פון המשכילים יזהירו כזהר הרקיע. ובפרט אז משכיל איז דאך דער פירוש בזה, אז דאס איז דער מקור אויף שכל, כולל אויך שכל העיקרי, וואס דאס איז דער שכל פון תורה, איז דאס איז דער משכיל אפילו פון שכל פון תורה ווי דאס שטייט אין זמן ומקום. און דאס איז אויך פארבונדן מיט די מזמורי תחילים הידועים, דער מזמור פון פי ט און דערנאך צדיק, וכמדובר כמה פעמים, וואס דארט שטייט דאך דער פסוק, און אויך מיטן המשך, אז ס'זאל זיין אמן וימן, און דערנאך אויך דער מעשה ידינו כאין מונעו אין קאפיטל צדיק, כמדובר בארוכה אין די ימים שלפני זה. צוזאמען דערמיט איז דאך דאס אין חודש זיו, און אין די קיימא סיהרא באשלמותא, עאכו כמה וכמה אז דער יום

¶4סמוך לו, וואס דאס איז דער יום יד'ד'חודש, איז דאך דאס דער יום הסמוך ממש, צו יום חמשה עשר בחודש פון קיימא סיהרא באשלימותא, איז דאך פארשטאנדיק אז ס'דארף זיין אזוי בהנוגע צו דער שלימות פון דעם יום שלפני זה, ביתר שאת ויתר עוז.

¶5וואלד, היתכן למה נגרה בשעת אידן על דרך הרגיל דארפן מקריב זיין קרבנות, ובפרט אין קרבן פסח, איז ווי אזוי קען זיין למה נגרה אף על פי וואס זיי אליין האבן מקדים געווען, אז לכאורה איז דא אויף דערויף די סיבה וואס מסתמאים לנפש אדם, וואס על דרך זה איז דאך דאך אויך דער מצב פון אידן אין גלות, איז דאך כולנו תמוהים משים אנן, ווארום יעדער איד איז חיים כולכם היום, ביז חיים אין חיים נצחיים, אן קיין הפסק בינתיים, אבער ס'איז דאך דא דער תמוהים לנפש אדם פאר די וואס זיינען געווען אין דורות שלפני זה, אנהויבנדיק פון דור החורבן פון בית ראשון, ולאחרי זה דער דור החורבן פון בית שני, ולאחרי זה דער דור שלאחרי זה, וואס דערנאך איז געקומען דער זמן פון קץ, און אין דעם זמן גופא כלו כל הקיצין, און א השך זמן לאחרי וואס כלו כל הקיצין, וואס דאס איז דאך דער זמן אין וועלכן מ'געפינט זיך איצטער, און מ'געפינט זיך, כמודגיש כמה פעמים, אלץ אין אן אופן משולש,

¶6אז דער יום חמשה עשר איז קיים אין סהורי באשלמותא, און ער קומט בסמיכות ביום שלפני זה, א צווייטער טאג, וואס דאס איז דער טאג אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, וואס דאס איז דאך דער ענין פון פסח שני, כפתגם הידוע פון נשיא דורנו, וואס איז פארבונדן מיט דער גאולה האמיתית והשלימה, כמרומז שמו,

¶7פשוט, כמדובר לעיל. און ער קומט דאך אין קביעות שנה זו פון שנת הגאולה האמיתית והשלימה, פון שנת אראנו נפלאות, קומט דאך דאס לויט אט דער קביעות לאחרי השבת שלפני זה דער מיני'מתברכין כולי יומי און אויך פארבונדן מיט די פרשיות וואס מ'האט געלייענט אין דעם שבת, נאך פאר תפילת מוסף, און דערנאך אויך די פרשה וואס מ'האט געלייענט דערנאך פאר תפילת מנחה, וכמוזכר לעיל אין די התוועדות שלפני זה, די שייכות פון די אלע דריי פרשיות, סיי פון דער קריאה שלפני מוסף, וואס ס'באשטייט דאך פון צוויי פרשיות, און דערנאך קומט די דריטע קריאה פון תפילת מנחה אין א באזונדער פרשה האט מען דאך אויך די דריי פרשיות, וואס דאס איז נאכמערער מדגיש אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן בנוגע צו אלע דריי בתי מקדשות, וואס דער בית המקדש ראשון איז דאך בפשטות דארף מען זיך ניט מפרש זיין ווי אזוי ס'איז שייך די טענה אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, במילא מוז מען אומקערן

¶8די אלע ענינים פארבונדן מיט בית המקדש ראשון, על דרך זה די אלע ענינים פארבונדן מיט בית המקדש שני, אפילו דער בית המקדש השלישי, וואס לכאורה איז דערוויילע איז ער דאך בנוי ומוכן אויף לוריד למטה, אבער ער געפינט זיך נאך למעלה, און דערנאך דארף ער ערשט אראפקומען אין למטה, איז דאך אבער אמיתית הענינים גלייך בצאתם ארץ מצרים, האט מען גלייך געזאגט די שירת הים אין דעם המשך פון דער וואך פון יציאת מצרים, אין שביעי של פסח, אין יום השביעי, און דארטן האט מען שוין געזאגט דער מקדש אדנ'כוננו ידיך. וואס דאס איז דאך פארשטאנדיק, אז דאס מיינט מען דעם קוננו ידיך מיינט מען דאס דער בית המקדש שלישי האט מען שוין גערעדט וועגן דערויף, און גערעדט וועגן דערויף אין אן אופן פון שירה ושמחה אין שירת הים, וואס בא שירת הים איז דאך געווען דער גילוי פון אלקות, עיניך רואות את מוריך נאך מערער ווי ס'איז געווען אין זמנים אחרים, ביז וואנענט אז מ'זאגט, אז ס'קומט ניט אט דאס וואס רעת השירך על הים אפילו צו דער ראי

¶9איז דאס שלא בערך מערער ווי דער ראי'וואס האט געזען א נביא און האט מפרש געווען דערנאך, אז דאס איז דער ענין פון מרכבה מיט כמה וכמה פרטים, און דאס קומט אויך בהמשך וואס האט געזען א צווייטער נביא, וואס ווערט אנגערופן על שם ישועה וגאולה דער נביא ישעי די מרכבה וועלכע ער באשרייבט בקיצור בכמות, איז דאך כולל די כל הענינים וואס דערנאך קומט דאס אין נבואת יחזקאל, און אויף די אלע ענינים זאגט מען, אז דעמאלט אפילו שבחה, וואס דאס איז דאך בכלל נאך נידעריקער פון א מדריגת עבד ווי על פי דין איז, אז ס'איז דא דער ענין פון עבד עברי, און דערנאך איז דא דער עמה העברי,"' און דערנאך איז דא דער ענין פון אן עבד כנעני, און אין דערויף איז דא נאך א נידעריקע דרגא, וואס דאס איז א שבחה קנענית, במילא און זאגט מען דא, אז זי שבחה קנענית, וואס סתם שבחה איז דאך זיכער כולל שבחה קנענית, איז דאס וואס זי האט רעתה געזען בעיני בשר שלה, איז דאס נאך מערער, און אין אן אופן פון על הים, וואס דאס פארבינדט זיך דאס

¶10מיט ענינים פון עלמא דז כסיא, וואס דאס איז ים, און ענינים פון עלמא דז גליא, ווארום דאס איז דאך געווען דער ים סוף וואס האט זיך געשפאלטן און האט געהאט די תנאי מיט אים, אז ער וועט זיך שפאלטן בא קריאת ים סוף, וואס דאס איז נאך מערער פון דעם תנאי וואס ער האט געהאט, בשעת נברא, וואס דערפאר איז דאך נפקה הים, ווארום משה רבינו האט אים געזאגט, אז ער איז העכער פון דעם בריאת הים, על ידי הקב,"ה קען ער אנזאגן און הייסן און אויספירן בפועל אז ס'זאל זיין בבקיעת הים, און דערנאך ווערט דאס אין אזא מין אופן, אז דאס ווערט באוויזן צו עיני בשר פון השבחא קנענית, עאכו כמה וכמה צו די אלע וואס זיינען געווען אין יענעם מעמד ומצב, וואס דאס איז דאך דער מעמד ומצב, דער ענין פון קריעת ים סוף איז דאך געקומען על ידי מסירת נפש פון נחשון בן עמינדב, וואס ער איז געשפרונגען אין דעם נחשון שבים, און דערפאר איז געווארן די בקיעת הים און קריעת ים סוף, כמבואר אין מדרשים.

¶11און דאס ווערט אויך די הכנה פון הפך ים ליבשה, ווערט דאך די הכנה צום נהר פרט ביי נהר יברב ורגיל און נגנה גילה ונצמחה ובי אין דעם אויבערשטן, אמך רואות את מוריך באיבעצמותו כמדובר כמה פעמים, איז די התחלה בזה און דער כח הזה על זה איז געקומען דורך קריאת ים סוף, וואס דאס וואס ס'איז געווען די קריאת ים סוף איז געווען דורך דערויף וואס א נשיא בישראל האט באוויזן דעם ביישפיל פאר אלע אידן, און נאך אים זיינען אלע אידן געגאנגען אין ים, ביז אפילו אויך א שבחה שבהם, עאכו כמה וכמה עבדים שבהם, אנהויבנדיק פון שבחה קניינית און עבד קנייני, עאכו כמה וכמה עמה העברי'ה און עבד עברי, וכמבואר בארוכה אין די דרושים פון דעם מיטעלן רבי'ן

¶12די אלע דרגות אין עבודת ה'מיוסד אויף די מאמרים פון דעם אלטן רבי'ן בזה, און די ביאורים בזה פון די שלשה אבות פון חסידות חב ד, דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי און דער צמח צדק אין די ביאורים פון צמח צדק, וואס דאס איז דאך אויך די ביידע נעמען, סיי צמח און סיי צדק, איז דאך שמו של משיח צדקנו, וי ליגלנו וי ליכונו קוממיות לארצנו תיכף ומיד ממש, ביז אין אן אופן אז מ'וועט קענען גלייך זאגן נאך אין דעם המשך לדברים אלו הן יזה בא ער איז שוין געקומען, און געקומען אין אן אופן פון רינה ושמחה, און אין אן אופן אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, וואס אידן מאכן דאך געוואלד, ובמכל-שכן וקל-וחומר, מה דאך בא די וואס האבן געמאכט די ערשטע מאל די טענה פון למה נגרה, האט זיך דאס דעמאלט גערעדט וועגן למה נגרה פון איין און איינציקע מצוה פון קרבן פסח, וואס אפילו אין די ענינים פון קרבנות איז דאך דאך אויך ניט געווען א קרבן בשלימות, א קרבן בשלימות איז דוקא ווען ער ווערט געבראכט אין בית המקדש וכיוצא בזה,

¶13וואס ווי דער רמב".ם טייטשט דאך אפ אין ענינים פון בית-המקדש איז אויף להקריב בו קרבנות און דאס איז דער ענין פון דער מצות עשה, אויף מקריב זיין בו קרבנות, משא'כ דער קרבן פסח הראשון איז גאר געווען אין גלות און אין תכלית ירידה בגלות, וואס דאס איז דאך געווען דער גלות אין מצרים, איז דארטן געווען דער ענין פון קרבן פסח, און נאך געווען דער ענין פון הקרבת קרבן פסח דעמאלט, אויך מפני זהב את האדמים על המשקיף ועל שתי המזוזות, איז דאס געווען נאך ווי נאך איידער זיי זיינען ארויס פון מצרים, און נאך איידער פרעה האט זיי ארויסגעטריבן, ביד חזקו יגרשים מרסי זיינען זיי נאך געווען תחשליטת פרעה און השליטה מלאה, ביז וואנענט אז מ'האט געדארפט אנקומען צו פרעה אז ער זאל זיי טרייבן, ביז וואנענט אז ס'איז געווען וואס דאס האט אויפגעטאן, אז ביי אידן איז ניט געבליבן קיין איין און איינציקער איד וואס איז געבליבן אין גלות מצרים, נאר דעמאלט איז דאס אין דערויף ארויסגעהאלפן אויך וואס פרעה איז געווען בשלח פרעה את העם אז ער האט ארויסגעשיקט כמה אידן פון גלות און זיי ארויסגעטריבן, און זיינען געווארן בעלי חירים, ביז צו ח

¶14הורות בשלימות, משא'כ לאחרי יציאת מצרים, איז דאך דעמאלט געווארן קיימי צאתך מארץ מצרים מיט א כ'ה דמי, ווארום דאס איז מערער נאך ווי צאתך מארץ מצרים, מ'דארף ניט אנקומען חס ושלום א אידן הייסן ער זאל ארויסגיין פון גלות, נאר ער אליין מאכט דעם געוואלד, כאמור, היתכן למה נגרה און מאכט דעם געוואלד במכל שטין בקל וחומר, מה-דאך, אויף איין מצוה פון קודם מתן תורה, און א קרבן וואס האט זיך אנגעהויבן פון א מצוה פון קודם מתן תורה, און א קרבן אין ארץ מצרים, און א קרבן וואס אנשטאט פון מזבח און קרנות המזבח, איז געווען דער משקיף און שתי המזורת פון יעדער אידישער הויז, ווי די הויז איז געשטאנען אין ארץ מצרים, און דוקא אין אט דער הויז האט געדארפט די הויז זיין בשלימות, און מ'האט גאר ניט געטארט ארויסגיין פון דער הויז, ואתם לתצום ופסח ביתכם עד בוקר, מ'האט געדארפט זיין אין דערויף איז באשטאנען דער ציווי פון דעם אויבערשטן, אז מ'דארף בלייבן במשך שעות ההן דוקא אין ארץ מצרים,

¶15און אין ארץ מצרים גופא, אז מ'האט די משקה פון שתי המזוזות, און מ'דארף זיי ערשט מאכן אז זיי זאלן ווערן על דרך פון כרנות המזבח און על דרך פון מזבח, און דערמאנען אז דאס איז אויך פארבונדן מיט מתן תורה און והיו עיניך רואות את מוריך, על דרך ווי ס'איז געווען בא קריאת ים סוף און בא יציאת מצרים, אז די קריאת ים סוף הוראתה שבחה", און דערנאך פאר דערויף, בא יציאת מצרים איז נגלה עליהם מלך מלכי המלכים הקב דו ובעצמו, און ווי דער רבי'ן נשמתו עודן טייטשט אפ, אז דאס גייט אויף כבודו ועצמו, פון עצמות אין סוף, און דאס איז געשטאנען אין אן אופן פון נגלה עליהם, ביז וואנענט אז מ'האט דאס געזען אין א ראי'חושית, און דאס האט געזען יעדער איד און אלע אידן און די אלע הנלבין עליהם, אף על פי וואס דער צירוף צו נלבין עליהם צו אידן איז געווען אין דער דרגא פון א שבחא קנענית אדער אן עבד קנעיני, עאכו כמה וכמה די דרגא פון יעדער אידן און פון אלע אידן, כולל בינתיים די דרגות פון עבד עברי און נמו העברי,"'

¶16ווי דערמאנט פריער, וואס דאס איז דאך דא בא יעדער אידן, כמבואר אין די דרושים האמורים.

¶17האמירך אויך פון לשון אמור. וואס דאס איז די שייכות מיוחדה צו די פרשה וואס מ'האט ערשט טאג געלייענט אין מנחת שבת, און די הקדמה לזה אין די קריאה פון די שתי פרשי סדרה שלפני זה, וואס דאס איז אויך מסגיש דעם ענין פון שילוש דער ענין פון שלשה, וואס דאס איז אויך פארבונדן מיט בית המקדש השלישי, און אויך מיט דעם ענין הצדקה, וואס זי מאכט דאך אויך איין און איינציקע זאך פון דריי זאכן, אז ס'איז דא דער וואס איז דער נותן הצדקה, און דערנאך איז דא דער מקבל הצדקה, און דערנאך איז דא דער עיקר דער ענין מיט וועלכן מ'מאכט די צדקה, וואס דאס איז א מטבע אדער א שטר וכיוצא בזה, ווערט דאס אויך דער איחוד און די שלימות אין דעם איחוד, ביז אין א אופן פון א יחוד נפלא, ווארום דאס איז דאך א מצוה מלשון צוותא וחיבור, און א מצוה וואס זי איז כולל כל המצוות, וכנגד כל המצוות, און האט א שייכות מיוחדה צו קיום המצוות בשלימות, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט בית המקדש השלישי, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט גאולה, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט מצות הצדקה,

¶18איז אויך די שייכות מיוחדה, וואס מ'וועט איצטער גלייך געבן אויף צדקה, און דערנאך בלי נדר צו מעריב אויך טיילן א מאמר פון חסידות, וואס יפוצו אין אן אופן פון הפצה איז יפוצו מעיינותיך חוצה אפילו אז מ'רעדט וועגן דעם, עאכו כמה וכמה אז מ'האט דאך געלערנט חסידות אין די ימים שלפני זה, ובמיוחד אין אן אופן פון חסידות מיט אן אופן של זיב, וואס דאס איז דאך אנהויבנדיק פון ראש-חודש שיעור, וואס איז אויך געווען בקביעות שנה זו אין אן אופן משולש, וכמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז מ'האט תיכף ומיד על דרך ווי דערציילט אין תנאך, אז אין חודש זיב איז פארבונדן מיט בנין בית המקדש, האט מען נאך בהמשך נאך קודם תפילת מעריב, און קודם החלוקה לצדקה, מערניט ווי גערעדט וועגן דערויף, האט מען גלייך לא ייכבן אפילו כהרף עין, ובפרט נאך אז מ'רעדט זיך וועגן די שליחות פון צדקה ווערט גלייך מקויים על דרך פון מאמר הזל פון צדקה עשה הקב'ה ווי דער המשך דארטן אז דאס איז פארבונדן מיט ענין הגלות, קומט די צדקה העיקרית,

¶19הקב וש ברוך הוא תוקף ומיד מיט יעדער אידן און מיט אלע אידן, און אין אן אופן אז ס'איז ניטא קיין פארפאלן, און נאך מערער ס'איז ניטא קיין פארפאלן ניט נאר בנוגע צו אין מצוה פון קרבן פסח, נאר ס'איז ניטא קיין פארפאלן חס ושלום פאר די טויזנטער און די קארגע צוויי טויזנט יאר וואס אידן האבן ניט מקריב געווען קי קרבנות בבית המקדש, און איז דאך חס ושלום צו זאגן אז דאס גייט רחמנא ליצלן פארפאלן נאר אדרבא, נוסף אויף ונשלנו פרים שפתינו וואס מ'דערמאנט דאך יעדער טאג דעם ענין הקרבנות, איז דאך דאס מערניט בשפתינו, ס'איז דאך אבער ניטא דער ענין פון אדם כי יקריב מכם קרבן להוי,"' און אז דאס איז פארבונדן מיט די עניני בעלי חיים בעולם הזה התחתון, און פארבונדן אויך ווי בא יעדער קרבן איז דאך געווען די אלע דריי ענינים צוזאמען דער קרבן על אין מן החי, און דערנאך אויך די מנחה שלו מן הצומח, און דער מלך, על כל קרבנך תקריב מלך איז דאך דאס מן הדומם, און די אלע ענינים האט מאחד געווען יעדער איד און אלע אידן מקריבי קרבנות.

¶20און אט דאס גופא וואס אידן האבן דערלאזט, אז זיי זאלן זיין א קרבן העכער קרגע צוויי טויזנט יאר אין גלות, וואס דאס איז דאך אן ענין פון קרבן שאין למעלה הימנו, קרבן איז דאך דער ענין פון מסירות-נפש, ניטא קיין גרעסערע מסירות-נפש ווי א מסירות-נפש פון א אידן וואס האט ניט מבלבל געווען דעם גאנצן סדר השתלשלות, צול זן, ז בני יחידו שם מלך מלכי מלכים הקב וך הוא בכבודו ובעצמים וו ס ס יז יע ער י ז ל ול זן ז ך, ז ער ויבער טער לאזט ים ין לו ון לאזט ים ין לו ב מ ך פון העכער טויזנט י ר, ער רגע-צוויי טויזנט י ר, ון לאזט ים ין לו מיט לע עניני ה לו ווי זיי זיינען געווען ניט איצטער געד כט ין די דורות שלפני זה, ובפרט דעם לעצטן לפני זה, ון אפילו מ'ה ט וין י מלכו חסד מיט לע טוב ות ולו וו ס מ ט י מעלעכ ייט ויף לערנען ור ון מ יים זיין מ וו מ וך מנוח נפ ו ון ון מ וך רחבו לומד תורה מעו ר ון מ יים מ וו ר ווערט ס ויף יופע י רעסטע מעלה וו ס סע ן זיין ביי ירן, וו ס זיי בן זיך ניט געמי ט ין בעל-הב טער'סקייט,

¶21וואס לכאורה צוליב דעם האט מען אנגעווארן רחמנא ליצלן ניינצן הונדערט יאר אין גלות, קארגע ניינצן הונדערט יאר אין גלות, אף על פי וואס דער אויבערשטער וועט זיך זיכער משלים זיין, און משלים זיין אין אן אופן אז אידן וועלן דענקען דערפאר, אבער אין דעם דנק גופא זאגט מען עודך הוי'כי אנפת בי אז דאס ווערט אנגערופן בשם אנפת בי.

¶22פון דער הפטרה וואס זי איז פארבונדן מיט די גאולה האמיתית והשלימה, די הפטרה פון ימי הפסח, און ימי הפסח עצמם פון די אנדערע טעג פסח, וואס זיי ווערן אויך אנגערופן אנדערע, ווארום זיי אינגאנצן אנדערש פון די ימים ראשונים פון ימי הפסח, און ימי חל המועד של הפסח, און אפילו אנדערש פון דעם יום שביעי של פסח, ווארום ס'איז דאך דער ענין פון נהפך ים ליבשה פון שביעי של פסח איז דאס מערניט ווי א דוגמא און א מעין, און דאס קומט ניט צו דעם אראנו נפלאות ווען ס'וועט זיין דער ענין ב הנהר יברב ורגיל שם נשמחו בו בעצמותו אין גאולה האמיתית והשלמה על ידי משיח צדקנו, תיכף ומיד ממש. ובפרט נ ך, ז מ'ה ט עם קיימא סיהרא באשלמותא ון ס ומט ויך ין ן המשך פון דריי טעג רצופים, ז פ ר דערויף ט מען דעם ט פון י ד בייר, ולפני זה ט מען דעם ט פון שבת, מיט די לע ענינים פ רבונדן מיט יש ששים ריבוא אותיות לתורה, און די ענינים פ רבונדן, ז יעדער איר ס'שטייט אין

¶23מעמד ומצב ווי אנגעזאגט געווארן אין שולחן ערוך גיבור כו ארי. און דאס ווערט אויך נמשלך אין די ענינים פון עולם הזה, ביז ענינים פון זשארגאנן, ווי דאס איז דער אפטייטש פון לב, כמדובר לעיל. און וואס אין דערויף גוף איז דאך אויך נרמז, אז יעדער איד איז, ווי דער רמב״ם פסק'נט אפ, איז דער פסק-דין נוגע בנוגע לפועל ממש איז, אז לבם של ישראל איז לעמ ל ווילט ט ן, ון ווילט ט ן ין עם אויבער טנ'ס ר ון, ון ווילט ט ן ין זא מין ופן, ז ס מ כט שינוי, ון ס מ כט יבער, ניט כדעת הרועים, ז ס ען זיין, ז אפשר ט ער י ן נדער ר ון, ז ט ורת מ ז, ז ס יז ניט זוי, זיין ר ון יז, ון ער ר ון פועל'ט ויף לע שטרות שלו, ע כו וכו, ז ד ס ווערט ן הכנה רובה צו די ניסויים תיכף ומיד ממש, צווישן כנסת ישראל, וואס דאס איז כולל יעדער איד און אלע אידן, מיטן אויבערשטן, מיט כבודו ובעצמו, בפשטות, און דאס ווערט אויך אין יעדער טאג פון ספירת העומר זאגט מען דאך ניט יום שני אדער יום שלישי, נאר שני ימים און שלשה ימים, אז מ'האט היינטיקן טאג, האט מען שוין די אלע טעג

¶24מ'האט שוין געציילט אין די לילות שלפני זה, וואס אין דערויף האט מען דאך שוין אויך די אלע ספירות וואס מ'האט געציילט, אין ספירת החסד בשלימותה, און ספירת הגבורה בשלימותה, און ספירת התפירת בשלימותה, און אויך די התחלה און דעם רוב פון ספירת הנצח.

¶25זכיר נאכאמאל וועגן די הכנות מיט ן אמת'ן שטורעם על ל'בעומר בשנה זו, אף על פי וואס משיח קומט לפני זה, וועט מען מאכן דעם שטורעם בסיוע, און צוזאמען מיט משיח צדקנו, וואס זיין הוד שבהוד על דרך הוד שבהוד פון ר'שמעון בן יוחאי, וואס יום שמחתו איז דאך ל'בעומר, און ער האט זיך מחבר געווען און געמאכט איין זאך און געמאכט דאס אין אן אופן פון תורתו אומנתו, וואס ס'האט אזוי אויך גע'פועל'ט בא יעדער אידן און אלע אידן, ובפרט בדורנו זה, וואס נשיא דורנו האט אויפגעטאן הפצת המעיינות חוצה, צוזאמען מיט קביעות עתים אין נגלה דתורה, וואס דאס איז דאך געווען דער אויפטו פון ר'שמעון בן יוחאי'ס, איין זאך פון תורה אחת, פון נגלה דתורה און פנימיות התורה ובגלוי, פראוועט אויך דעם ל'בהומר הבא, אין שנת פון אראנו נפלאות, בארצנו הקדושה, צוזאמען מיט נשיא דורנו, און נשיא דורנו בראשונה, און צוזאמען מיט ר'שמעון בן יוחאי, וכל התנאים והאמוראים, ומתוך שמחה וטוב לבב, אין די הכנות לזה,

¶26אנהויבנדיק פון דער הכנה וואס מ'וועט איצטער געבן יעדערן אויף צדקה שליחות, און עד ז צו תפילת מעריב, אויך דער מאמר אין פנימיות התורה, פארבונדן אויך מיט נגלה דתורה, אנהויבנדיק פון דער התחלה וואס שטעלט זיך אויף א מאמר הזל און א פסוק אין תורה, תורה שבכתב, און דערנאך אויך מאמר הזל אין תורה שבעל פה, זאכן צוזאמען, ותיכף ומיד ממש, נאך קודם ההמשך און נאך קודם מילי השליחות פון אפגעבן די שטרות אויף צדקה, האט מען על דרך זה פון דעם לערנען דעם מאמר אחרי מעריב, האט מען שוין די החלטה בזה, און על אחת כמה וכמה די החלטה, אז אידן האבן מחליט געווען, אז עד מתי און ס'האט געדארפט זיין כלו כל הקוצין כמה שנים לפני ז איז זיכערע ז ך, ז ס'קען ניט זיין רחמנא ליצלן נגרה, נ ך דער אויבערשטער קערט ום וביתר שאת וביתר עוז די לע שניות הגלות, ביז אין ן אופן ז מ'ז גט עדך הוי,"' און מ'ז גט ד ס בהקדמה, ז מ'קלאפט צוזאמען אידן, ביז אויך אידן מאי'הים, כמבואר בארוכה אין דער הפטי

¶27תורה, וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט סעודתא צו דוד מלכא משיחא ואחרון של פסח, אז היינטיקער טאג ווערט דאס דער יום האחרון פון גלות, און יום הראשון פון גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, נאך קודם תפילת ערבית און קודם החלוקה לצדקה, און לאחת כמה וכמה די ענינים שלאחרי זה, ועוד והוא העיקר נשמות בגופים, ונשיא דורנו בראשנו, ובלי שום הפסק, אין חיים מצחיים, ן קיין הפסק בינתיים, צוז מען מיט לע דורות, עאכו כמה וכמה פון דעם איינטיקן דור, וואס דאס איז דער דור הגאולה, צוז מען וואס דאס איז דער לעצטער דור פון גלות, האט מען שוין אריינגעשטראכט דעם אלף אין אלופו של עולם, ווארט גולה וגלות איז געווארן דער ווארט גאולה און אן פשט'לעך נאך גאולה האמיתית והשלימה תיכף ומיד ממש, און ממש ממש.