טקסט

¶1על דרך האמור אין שיעור פון תניא, איז דאך זעלבסט-פארשטענדליך, אז אזוי איז דאס אויך אין די שאר שיעורים, ובפרט פון חתת, ווי נשיא דורנו האט דאס מפרסם געווען וועגן די אלע דריי שיעורים ביחד, איז דאך דער שיעור אין חומש פון יום זה, וואס דאס איז אין פרשת האזינו פון ששי ביז שביעי הויבט זיך אויך אן, אז ארים אל שמים ידי, משנותי ברק חרבים, ארום ארום שמים ידי ואמרתי, וואס דאס איז דאך ווי רש",י טייטשט גלייך אפ, דאס איז דער ענין השבועה, וואס דער ענין השבועה, כאמור, איז פארבונדן מיט משביעין אותו, און ענין השבועה איז דאך אויך פארבונדן מיט דיבור, כאמור לעיל, און ווי דער פסוק זאגט בפירוש ואמרתי גלייך אין התחלת השיעור, וואס דאס איז דאך פארבונדן ומרמז אויף די עשרה מאמרות שבהם נברא העולם, וואס בראשית נעמא מאמר הוא איז דאס גלייך געווען אין דער רגע הראשון פון בריאת העולם, צוזאמען מיט בריאת הזמן, אויך דער בריאת המקום, ווי דער אלטער רבי ברענגט בשם א מגיד אין די סידור פון דעם מיטעלן רבי'ן, וואס דארט איז דאס געדרוקט געווארן, איז אויך גלייך די התחלת השיעור אין דער ענין השבוע און דער ענין אמירה ובשבחם של ישראל, וואס דאס איז דאך פשוטו של מקרא אין וואס וועט באשטיין די שבועה, אז מצד שבחם של ישראל וועט דער אויבערשטער זיין את על שמים ידי און וועט טאן די אלע ענינים האמורים לאחרי זה. און אויך דער סיום השיעור איז דאך אויך אדמתו עמו און אין אן אופן בהקדמה לזה, וכיפר אדמתו עמו

¶2וואס דאס איז דאך אויך מדגיש די ביידע ענינים, דער ענין העולם והארץ, וואס דאס איז דאך דער ענין אדמתו, און אדמתו מיט א ו וואס דאס גייט דאך אויפן אויבערשטן, וואס דאס איז דאך עולם על מיל וי'נברא ובפרט בראש השנה, וואס דעמאלט האט אדם הראשון אויפגעטאן, אז די גאנצע אדמתו כל סדר השתלשלות, האט געטאן נשתחו להוי'אותינו און געזאגט אז דאס איז אותינו, ועל דרך זה אויך, און ווער טוט דאס אויף? טוט דאס אויף עמו, וואס לכאורה איז דאך דאס ניט פון די העכסטע נעמען פון אידן, דאס איז גאר ישורון אדער על כל פנים ישראל, און דא שטייט דוקא עמו, וואס דאס איז פארבונדן מיט א תמליכוני עליכם איז המלכת המלך איז פארבונדן ניט אזוי מיט בנים אדער מיט שרים אדער מיט ישורם וכיוצא בזה, נאר פארבונדן דוקא מיט עם, וואס דעמאלט דורך דערויף מציאות העם טוט אויף דעמאלט, אז ס'זאל זיין מציאות המלך.

¶3שתמליחוני עליכם אט דעמאלט ווערט מלך ישראל, און דערנאך בדרך ממילא מלך על כל הארץ, ווי אדם הראשון האט אויפגעטאן בפועל, און האט דאס דערנאך איבערגעגעבן דעם כח מיטן ציווי, צוזאמען מיטן תענוג שבדבר, אז אזוי האט יעדער איד בכח, און סוף-סוף טוט ער דאס דורך בפועל, פועל זיין בחלקו בעולם, און דורך דערויף איז ער מכריע כל העולם כולו, כפסק דין הרמב אז דער עולם איז שקול, ווארום אזוי זאגט אן תורת אמת, און דורך מעשה אחת איז מכריע עצמו וכל העולם כולו, ומביא ישועה והצלה, כמדובר בארוכה כמה פעמים. דאס איז אויך אז ס'הויבט זיך אן פון אתערותא דלילא, משנותא ברכי חרבי ובצוחת במשפט ידי און ארום אל שמים ידי, און דערנאך ווערט ואמרתי און ס'ווערט אדמתו עמו, על אחת כמה וכמה אז ס'ווערט פשוטו של מקרא, וואס דער פשט און מעשה איז דאס איז דאך דער עיקר, אז אדמתו ועמו ווערן איין זאך, און אין אן אופן ווי דער אויבערשטער וויל, וואס דאס איז לשכן כבוד בארצנו ביגאולה האמיתית והשלימה, וואס דעמאלט וועט דאך זיין די גאנצע וועלט, ובמיוחד אידן, אין א מעמד ומצב פון אזין השמים ותשמע הארץ, און ווי רש'י טייטשט דאס אפ, ובמדרש בארוכה, אז דאס באווייזט, אז שמים שטיין בקירוב, ווארום אט דאס איז ענינו, און ארץ איז טאקע ער געפינט זיך דארטן, דאס איז אבער אין אן אופן פון ותשמע כדי ער זאל אויפמאכן פון אדמתו עמד די זעלבע זאך פון די תחתונים, און אין די תחתונים, ביז ארץ לזוהך תחתונה זאל ווערן דער ענין פון דירה אמיתית לו יתברך האמיתית.

¶4וואס דאס איז אויך על כל פנים בקיצור ובדרך אפשר דער שייכות פון דעם שיעור אין חומש מיט יום הזה, על דרך זה אויך דער שיעור אין תהלים, איז דאך צום אלעם ערשטן איז דאך אחרית שנה איז אלעמאל דער שיעור פון תהלים איז א שיעור כפול, וואס דאס פארבינדט דאס גלייך א ענין און א צדיק איז דאך, אז ער שטייט אין א מעמד ומצב של גאולה, וואס גאולה איז פארבונדן מיט אותיות כפולות, כאיתא במדרש ובארוכה אין די דרושים פון רבי'ן מרעש לכתחילה אריבער, וואס דאס איז אויך דער ענין, כמדובר כמה פעמים, א שיעור כפול אין תורה בדוגמא פון כל עניני שבת זיינען כפולים, וואס ראש-השנה בשנה זו איז דאך כמוזכר לעיל איז דאס יום טוב של ראש-השנה האט אין זיך צום אלעם ערשטן טאקע דער ענין פון יום-טוב, אבער דערנאך איז שכליות בשבת, וואס כל ענינו וכל הסקה איז דער ענין וואס איז כפול. וואס דא קומט דאס ארויס בגלוי און אין דעם ענין פון תהלים, און דעם ווי תהלים שטייט אין אן אופן פון שיעורים, ביז שיעורא דילי שטייט דאס דעמאלט אין אן אופן פון א שיעור כפול. און מיט וואס ווערט נסתיים דער שיעור? ווערט דאס נסתיים מיטן מזמור, וואס דארטן ווערט אויסגערעכנט בגלוי אלע עשר ספירות,

¶5תוארים אויפן אויבערשטן, וואס ס'שטייט אין דעם מזמור האחרון והסיום פון ספר תהלים, וואס דאס איז דער סיום פון שיעור פון ערב ראש השנה בכל שנה ושנה, און ס'ענדיקט זיך מיט כל הנשמה תהלל ידקו הללוקו, וואס דאס איז דאך דער ענין פון תמליכוני עליכם דורך דערויף, און דערפאר איז כל הנשמה תהלל, ביז וואנענט ווי ער טייטשט דאס אפ אין מדרש, אז דאס ווערט אן ענין תמידי, אז כל נשימה ונשימה זאגט מען, אז הללו ושבח להקב,"ה וואס דאס איז כל הנשמה אויך מלשון נשימה, וואס דאס איז דאך פארבונדן א נשימה ביי א אידן איז דאך פארבונדן מיט ביפך בעפיו, נשמת חיים, כמבואר אין ספרים אויך פון די פשטנים, אז נשמה און נשימה האט דאס די זעלבע אותיות, וואס דאס באווייזט אז ס'האט דעם זעלבן שורש וכו'ביז דעם זעלבן תוכן, ביז ווי בפשטות, אז ס'זאל זיין דער קישור הנשמה בגוף, ביז אז זיי ווערן א מציאת אחת דארף מען דערפון האבן די נשימות פון אבית וואס דאס מאכט פון זיי איין זאך, איין מציאות. און וואס בנוגע צו א אידן, וואס דאס איז אמיתית המציאות, ווארום דאס נעמט זיך פון אמיתית המציאות פון דעם אויבערשטן, פון יש האמיתי, ווערט די מציאות פון א אידן, דער יש ווי ער שטייט דא למטה, אויך באמיתיות, און דאס ווערט דעמאלט דער ענין פון דירה לו יתברך בתחתונים, אין דער דירה געפינען זיך, כביכול, דער אדם העליון מיטן אדם התחתון ביחד בדירה עצמה, וואס דאס איז ישראל וקובה כולא חד. וואס דאס איז אויך, כמדובר, די שייכות צו דעם שיעור פון תהלים, וואס הויבן הויבט ער זיך אן, על דרך ווי דערמאנט פריער בהנוגע וואס מ'דארף דער תוכן פון די פסוקים פון שיעור אין חומש, אז מ'דארף באווארענען א דבר

¶6בלתי-רצוי, און בשעת ס'איז דא און מ'מאכט א דירה נקיעה, כוי דער נסידור אינו איז מאריך בכמה מקומות אט דעמאלט איז א מענטש דארט דארטן אין אן אופן אז דאס איז מרחיב דעתו של אדם, ווארום דאס איז א דירה נאה, ווי די גמרא זאגט אין סיום וחותם פון מסכתא ברכות, אזוי איז אויך אין דעם שיעור פון תהלים הויבט זיך אן ווי אזוי מ'באווארנט, און ס'באווארנט דוד, נעים זמירות ישראל, וואס דאס איז אויך דאך דער ענין נעים, ענין התענוג, און זמירות וואס דאס איז פארבונדן כידוע אין מזמור שיר וואס שיר איז בפה, און מזמור איז דאס בכלי ובגוף, איז דאס נעים זמירות ווערט דאס איין זאך אין דוד'ן, וואס דאס איז און דאס איז די שיעורים בספרו פון נעים זמירת ישראל, אז ס'איז דא דער תכלית השלימות, דער ענין פון סור מרע, ווי ווערט דאס די הכנה קרובה צו את רוח הטומאה אעביר מן הארץ אז ס'בלייבט מערניט ווי טוב, ווי דער אלטער רבי איז מאריך אין אגרת הקודש, אז ס'וועט זיין עבודה, און עבודה גדולה, ובשמחה דולה לעתיד לבוא ס'וועט אבער אלץ זיין די עבודה אין די ענינים פון להעלות בקודש, ילכו מחיל אל חיל. און דאס ווערט דערנאך ברענגט דאס צו דעם צווייטן שיעור אין תהלים, אן ענין פון כפול, בדוגמא אז ס'איז דא דער שתי עולמות, כידוע דער פתגם פון נשיא דורנו, אז ביי א אידן איז דא צוויי וועלכן, און דערפאר ווערט ער אינגאנצן ניט נתרשם און נתפעל פאר דער וועלט, דערפאר וואס ער האט צוויי וועלטן, וכמדובר בארוכה ווי דער ענין איז על-פי חסידות וכו אויך על-פי תורת המוסר, ובפשטות, אז על-ידי כל ענינים אלו איז מען נאכמער מזרז און מקרב, און מ'ברענגט אראפ למטה מצרה טפחים

¶7אז מ'וועט זען בגלוש דער כבוד הוי,"' און די אלע וואס דאס איז כולל דער מאמר אחד אסת וואס איז כולל כל עשרה ממרות, ביז דער ענין פון דער ספירה, וואס זי איז רמוז ה, ווי ער זאגט אין פרדס אין דעם פסוק פון כל הנשמה, בלל ידקו הללוקו גאולה האמיתית והשלימה, במהרה בימינו ממש, וועט זיין זה שנת משיח בקרוב בימינו, נאך פאר דעם שנה הבאה, אז במילא וועט זיין בדרך ממילא וועט מען אריינטאנצן אין ראש השנה, מתוך שמחה וטוב לבב, און משיח צדקנו בראשנו. לחיים.