טקסט

¶1איז דאך אלעמאל, כמוזכר לעיל, איז דאך פותחין בברכה אויף מכריז זיין א גוט מועד, ובפרט נאך אז דאס איז דאך פון די מועדים גופא וואס זיינען בכללות מועדים לשמחה, אף על פי כן איז דאך דא א חילוק אין די מועדים לשמחה, אז דא אזוינע וואס מ'איז מדגיש זמן חירותינו און אזוינע וואס מ'איז מדגיש זמן מתן תורתנו, און דערנאך אויך דער חג הסוכות וואס דעמאלט איז מען מדגיש דעם ענין פון מועדים לשמחה און מ'זאגט, אז דאס איז זמן שמחתנו. וואס בפירוש הפשוט בזה, אז צווישן מועדים גופא, וואס כל המועדים זיינען מועדים לשמחה, איז דאך אין שמחה גופא שייך כמה דרגות, שמחה למעלה משמחה, און דערפאר איז אויך דא אזוינע וואס בא זיי איז ניט דער ענין העיקרי, זמן שמחתנו, אדער יא דער ענין העיקרי, אבער ניט דער דאס איז זייער כל הענין און עיקר הענין, און זייער כל הענין און דער עיקר הענין איז חירות אדער מתן תורה, און דא איז אזא מין מועג וואס כל ענינו איז, אז בשעת אפילו ווען מ'שטעלט אים

¶2איין אין פרטים, אין מועדים גופא טיילט מען אים אויס, אז דאס איז דער פרט וואס ס'ווערט אנגערופן זמן שמחתנו. און וויבאלד אז דאס קומט לאחרי זמן מתן תורתנו האט מען אין דערויף א לימוד נפלא, אז אף על פי וואס לכאורה איז דאך ניט שייך זאגן א גרעסערע שמחה ווי דערפון ווי דער וואס וואס בחר בנו מכל העמים ונתן לנו את תורתו וואס קען נאך זיין א גרעסערע שמחה דערפון? זאגט מען, אז ס'איז נאך דא נאך א גרעסערע שמחה, לאחרי זמן מתן תורתנו קומט צו נאך א גרעסערע שמחה, וואס אט די שמחה איז פארבונדן אז ס'מאכט דעם גאנצן זמן פאר זמן שמחתנו. וואס איינער פון די פירושים בזה איז דאך, אז דער חילוק פון די חילוקים פון זמן מתן תורה, וואס דאס איז בחג השבועות, און זמן הסוכות, וואס דאס איז זמן שמחתנו, אף על פי וואס אויך דעמאלט איז אויך פארבונדן מיט מתן תורה, נאר מיט מתן לוחות האחרונות, וואס זיי זיינען דארט געגעבן געווארן ביום הכיפורים, און אנגעקומען צו אלע אידן, צו יעדער אידן און צו אלע אידן, אין אן אופן גלוי ושמחה, איז דאס דער זמן מתן תורתנו פון

¶3יום הכיפורים, וואס ווען שטייט דאס בגלוי, אז ס'איז זמן מתן תורתנו איז ביום הכיפורים עצמו איז דאס ניט אויף אזויפיל בגלוי, דעמאלט שטייט דארט בהדגשה דער ענין פון מחילה וסליחה וכפרה, ווען שטייט דאס אז ס'זאל זיין זמן מתן תורתנו אז דער ענין פון מתן תורה שטייט בגלוי נאך מערער ווי אין חג השבועות, וואס דערפאר איז אויך דעמאלט דא מערער שמחה, ס'איז דא שמחה, אין זמן מתן תורתנו, וויבאלד אז דעמאלט איז צוגעקומען אויך אין זמן מתן תורתנו איז דאס דוקא אין חג הסוכות, וואס דעמאלט שטייט באופן גלוי אט דאס וואס ס'איז בכסר אין דעם ערשטן האלבן חודש, אין דעם הערשטן האלבן חודש, אף על פי וואס דער ערשטער האלבן חודש איז דאך כולל אין זיך, ואדרבא איז דאס איז גאר דער ראש החודש, איז חבלת עול מלכותו על כל השנה כולה, וואס לכאורה זאגט ער דאך אין מדרש, און חסידות ברענגט דאס אראפ און מבאר בכמה מקומות, אז דאס איז נאך פאר קבלת התורה, וואס דער אויבערשטער האט געזאגט קבלו מלכותי ואחר כך אגזור עליכם גזירות וואס דאס איז דאך דער ענין פון מתן-תורה, דארף פריער זיין דער קבל מלכותי וואס דאס איז בראש השנה,

¶4וואס דעמאלט איז דאך קבלות עול מלכו שמים על כל השנה כולה, כולל אויך אויף די מועדים לשמחה, סיי פון זמן חירותינו און אפילו אויך פון זמן מתן תורתינו און אויך פון זמן סוכות וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט די לוחות אחרונות, איז דאס נאך מערער דוקא די חג הסוכות די שמחה וואס איז פארבונדן מיט לוחות אחרונות, וואס זיי זיינען אנגעקומען, און אין אן אופן של גילוי לגמרי, איז דאך דאס דוקא אין די ימים שלאחרי יום הכיפורים, אנהויבנדיק פון די ד'ימים שבין יום הכיפורים לחג הסוכות, וואס דעמאלט איז דאך ווי ער זאגט אין מדרש זיי נען אידן תרוד אין הכנות צו ענין המצוות, כולל אויך דער ענין התורה, און ערשט דערנאך קומט דער ענין התורה ומצוותי וואס דאס איז דער חג הסוכות, וואס דערפאר איז דאך אויך די תורה ווערט אנגערופן אז זי איז מגין און באשיצט אידן בדוגמא ווי א סוכה באשיצט מזרם וממטר וכו,' נאר על דרך ווי א בית באשיצט, וואס דערפאר דארף דאך זיין דז כתושבו כעין תדורו

¶5ביז וואנענט אז מ'זאגט אויף דערויף אויך, אז דעמאלט ווערט נתגלה דער זמן מתן און לוחות אחרונות וואס איז געווען ביום הכיפורים, שטייט דאס אויך בשמחה אין סוכות, און אין סוכות עצמו, אין סיום וחותם פון זמן הסוכות, וואס דאס איז דאך דער שמיני עצרת פון שמחת תורה, וואס דאס איז דאך די שמחת התורה ווי זי איז פארבונדן מיט כפליים לתורה תושי'מיט די לוחות האחרונות, וואס זיי זיינען געווען כפליים פון די לוחות האחרונות, ווי ער זאגט אין דערויף אין מדרש, אז דער אויבערשטער האט געזאגט צו משה'ן, אז משה זאל ניט שטיין בדאגה, דערפאר וואס אדרבא, ער גיט איצטער כפליים לתושי'מיט דאס דערנאך ארויס די שמחה פון שמחת תורה, שלא בערך איז גרעסער ווי די שמחה פון מועדים לשמחה, אפילו ווי די שמחה אין חג הסוכות עצמה פון די ערשטע טעג, לגבי פון מיום ליום ווערט דאך ניתוסף, ווי אין אלע ענינים פון קדושה, ובפרט א ענין פון שמחה, איז א שמחה איז דאך פארבונדן מיט פנים חדשות, וואס דאס גופא גיט צו פארשטיין ווי אזוי מ'מוז מוסיף-זיין אין שמחת בית השואבה מיום ליום,

¶6און נאך פאר דעם שמחת בית השואבה איז דאך פארבונדן מיט ושאבתם מים בששון וואס ניסוך המים איז דאך א טייל פון יום הסוכות, פון דעם ערשטן טאג סוכות, ווי דער דין בלייבט, אז ניסוך המים איז געווען אויך ביום ראשון, אף על פי כן קומט דאך דאס דער ניסוך המים ביום הראשון לאחרי ווי ס'איז שוין דא כמה ענינים פון חג הסוכות, און די אלע ענינים ווערן נתגלה, ובהוספה גדולה, דוקא אין יום שמחת תורה, נאר אין ארץ הקודש איז מען דאס מערב און מ'טוט און מ'האט דעם כח, אז אין איין און איינציקן טאג, אין די פיר און צוואנציק שעה, זאל מען דעמאלט זיך קענען נתפראווען סיי מיט עניני שמיני עצרת און סיי מיט ענינים פון שמחת תורה, און אויך אויף דערויף איז דאך דא דער פתגם פון דער מיטעלער רבי, אז ער איז גאר געווען ניט אויף אזויפיל קאנטערס, ווי מ'פלעגט אמאל זאגן בא חסידים דערפון וואס מ'מישט דאס צוזאמען אין ארץ-ישראל, שמחת-תורה, צוזאמען מיט שמיני עצרת. על כל פנים בהנוגע לעניננו, אז מ'האלט זיך אין מיטן פון שמחת בית השואבה, דארף מען זיך מדגיש זיין און דערמאנען נאכאמאל, אז ס'איז ד

¶7יעדערער וויל דאך זיך, אז די שמחת בית השואבה זאל זיין א שמחה בכל תנאות של שמחה, איז איינע פון די תנאים פון שמחה איז, אז ס'דארף זיין פנים חדשות. וואס פנים חדשות בפשטות איז דאך דאס וואס ס'קומט-צו נאך א איד וואס מ'ציט אים צו צו די שמחת בית השואבה, ווערט דאס א פנים חדשות אין דער שמחת בית השואבה, אף על פי וואס דאס איז שוין דער פערטער טאג פון שמחת בית השואבה, און נאך מערער דער פינטער טאג פון שמחת בית השואבה, וואס שוין צום פערטן טאג איז שוין געווען דער רובה פון ימי הסוכות, כמוזכר לעיל, קומט דאס אבער ניט צו דער שמחה פון שמחת תורה, וואס זי איז פארבונדן דוקא מיט מעלין בקודש אין די שבעה ימי הסוכות, און דערביי אויך אין די שמיני עצרת, כך, אז כדי נאכמערער מדגיש זיין די שמחה פון שמחת תורה, ביום שמחת תורה, האט מען דאך געזען אין די הנהגה פון רבותינו נשיאינו, אז דוקא ביום שמיני עצרת, וואס לכאורה האט דאך דעמאלט געדארפט זיין די שמחה מערער ווי די אלע זיבן טעג שלפני זה, וויבאלד אז מעלין בקודש האט מען געזען די הנהגה פון

¶8רבותינו נשיאינו, אז דעמאלט איז געווען ס'איז ניט שייך זאגן אויף רבותינו נשיאינו אן אנגעצויגנקייט, דאס איז אינגאנצן מיט זייער סדר פון עפעס מאכן אנגעצויגן, זיי זיינען אבער דעמאלט געווען מער פארשלאסן מער אין זיך און מער פאר זיך ווי ס'איז געווען אין די שבעה ימים שלפני זה, על אחת כמה וכמה אין דעם יום שמחת-תורה שלאחרי שמיני עצרת. פון די שיחות וואו מ'רעדט וועגן די ענינים פון די חילוקים פון שמיני עצרת און שמחת תורה אין חוץ לארץ, און וואס דאס איז נאך נאכמערער מדגיש דעם ענין וואס מ'איז געווען ניט אזוי קאנטעסט, ווי דערמאנט פריער, ווען מ'פראוועט די ביידע ענינים אין די זעלבע פיר און צוואנציק שעה, איז גלייך פון דער ערשטער רגע אין ארץ ישראל, דער ערשטער רגע פון שמיני עצרת, איז דאס אויך דער ערשטער רגע פון שמחת-תורה אין ארץ ישראל, משא'כן אין חוץ-לארץ האט מען די מעגלעכקייט, אז בשעת ס'קומט שמיני עצרת, וואס דעמאלט איז מען אינגאנצן מושקל אינגאנצן פארנומען מיט די ענינים פון שמיני עצרת, און וואס דעמאלט איז דער ענין פון עצרת, אז מ'איז קולט די אלע ענינים פון די שבעה ימים שלפני

¶9זה, און נאכמערער די אלע ענינים פון גאנץ חודש תשרי איז דערנאך זאגט מען, אז ביום השמיני איז אט דעמאלט וועט זיין עצרת תהי'לכם, און ווי ער טייטשט אפ אויף דערויף אין זהר ומרגיש און מבאר בארוכה אין חסידות איז לך לבדך ואין לזרון מתך ס'האט קיין שייכות ניט צו אומי הארץ, משא'כן די שבעה ימי הסוכות איז דאך דעמאלט דא קרבנות קבנות שבעים פרים וואס זיי זיינען כנגד די שבעה אומות, נאר וואס דען מ'איז זיי מתקן וכו,' אף על פי כן אז מ'איז זיי מתקן מוז מען דאך אבער האבן א שייכות להם, כמדובר כמה פעמים בעניני הבירור והתיקון, אז דאס פארלאנגט אז מ'זאל זיך אנטאן באיזה מדה שהוא אין די ענינים פון דעם מברר און דעם וואס מ'גייט מתקן זיין, משא'כן אז ס'קומט שמיני-עצרת ווי דאס איז פארבונדן מיט שמחת תורה, פועל'ט דאס אויך אין שמיני-עצרת עצמו, אז דעמאלט זאל אויך זיין אין לזריי מיטח, און ווי דערמאנט פריער אז עצרת תהי'לכם ואין לזריי מיטח, אף על פי וואס די גאנצע זיבן טעג פאר שמיני-עצרת האט מען געהאט אלץ צו טאן מיט ענינים פון אומות-העולם, אף על פי וואס הולך ופוך

¶10ס'הויבט זיך אן מיט שלשה עשר, און ס'ענדערט זיך ערשט דערנאך מיט אן ענין פון תשעה, איז דאך דאס אבער אין אן אופן, אז דאס איז אויך אין דעם לעצטן טאג פון שבעת ימי הסוכות איז מען אויך עוסק זיך מיט כמה פרים וואס זיי האבן צו-טאן מיט אומות העולם, נאר וואס דען זיי האבן צו-טאן מיט דעם בירוש שלהם און מיטן תיקון שלהם און מיט דער העלאה שלהם, ווי יש להאריך בכל זה, ס'איז דאך אבער די צייט וואס מ'דארף ראווען שמחת בית השואבה, במילא יהי רצון, אז יעדער מינוט וואס איך האב מקצר זיין זאל מען דאס אויסנוצן כמה פעמים ככה, אויף נאך מערער מוסיף זיין אין די שמחת בית השואבה, און מ'זעט ווי בפשטות, אז בשעת מ'וויל מיט אן אמת איז אט דעמאלט קען מען אין איין מינוט איבערקערן און משנה זיין און מעלה זיין כמה שעות שלפני זה, ביז אין אן אופן פון אין-ערוך. ובפרט אז אט די מינוט קומט ניט נאך א מינוט וואס דעמאלט טוט מען בענינים אחרים, נאר מ'טוט אויך אין ענינים פון שמחת בית השואבה, נאר וואס דען? דאס איז די ערשטע מינוט פון שמחת בית השואבה פון היינטיקער נאכט, און דערנאך איז דא די צווייטע מינוט, און דערנאך איז דא די דריטע מינוט, ובג'פעמים הוה חזקה, והאלט מען שוין א חזקה,

¶11במילא האט מען אויך א חוזק, און מ'דארף טאן נאכמערער אין די פערטע מינוט, אז ס'זאל זיין אן ענין של חוזק, אף חזקה, כמדובר כמה פעמים, אז ס'האט א שייכות מיוחדה לשנה זו, וואס ציילט זיך דאך אויס די שנה זו אין אן ענין מיוחד, וואס גלייך הויבט זיך אן דער ראש השנה איז געווען שחל ביום החמישי וביום הששי וביום השבת שלאחרית, זה אפילו אזוי אויך, דער חלות פון ראש השנה בארץ הקודש, כמדובר בארוכה אין די התוועדות שלפני זה, האט מען גלייך די התחלת השנה פון דער חזקה פון ג'ימים רצופים, און ניט אז דערנאך שטעלט מען זיך אפ אין דער עבודת עצמה, און מ'טוט מערניט מצד א חזקה פון די ימים שלפני זה אדער פון דער זמן שלפני זה, נאר מ'טוט ערשט דעמאלט מיט א נייעם כח און מיט א נייעס לאהבות, און ווי דער לשון ווי דערמאנט פריער מיט א פנים חדשות, וואס בשעת ער ווארט אויף א פנים חדשות אויף אריינברענגען א אידן וואס ביז דעמאלט איז זיך ניט משתתף געווען אין שמחת בית השואבה אט דעמאלט קומט צוגיין דער צד שכנגד צו אים מיט א טענה, און האט צו אים א טענה, היתכן דו ווייסט אז דער איד האט זיך ניט משתתף געווען אין שמחת

¶12בית השואבה, און היינט איז ביי דיר דער פינפטער טאג פון סינחס בית השואבה, וואו בוסטו געווען און וואו איז געווען אט דער איד די אלע פיר טעג שלפני זה? און אפילו ביום זה עצמו האסטו אויך ניט געיאגט זיך, אז רודף לדבר מצוה על דרך ווי דער אושפיזין פון היינטיקן טאג איז דאך אהרן הכהן, וואס ער איז געווען אויב שלום ורודף שלום אור את הברית ומקרבן לתורה איז מניח אז דו האסט אים געהאלטן אז ער איז א שייכות אין דעם סוג פון די בריות, משא נכן דו ביסט א יד שבדף, כמדובר כמה פעמים, און ביסט א לאנדן, און נאך מערער אין שמחת בית השואבה איז שוין פיר טעג אז דער שטורעמסט און מאסט די גאס טאנצן מגיור, במילא איז מי ידנע לך ומי ישב לך, און דאס איז מערניט ווי בריות, זאגט דבר משנה וואס דאס איז א דבר הכי פשוט, און אז דו שרייסט אז דו ביסט א תלמיד חכם איז דאך א זיכערע זאך אז דו ווייסט וואס די משנה זאגט, ווייסט וא זיכערע זאך אז די משנה זאגט, הוי מ תלמידו של אהרן הכהן אז דאס איז ציווי המשנה, וואס ציווי המשנה ניט שייך אין דערויף קיין שינויים, בפרט נאך אז דאס איז ניט סתם אויף סתם משנה, נאר דאס איז א משנה וואס ס'איז ניטא אויף איר קיין

¶13פלוגתא ניט אין משניות, ניט אין ברייתות און ניט אין סוגיות השעת שלאחרי המשנה. איז ווי ביסטו געווען די אלע פיר טעג, וואס צו וויסן זיי ליידער איז דא אזעלכע וואס געפינען זיך דא און וואס זיי האבן שוין ווייסע בעט, און מ'האט ביי זיי א פרעג-טאן. וואס ס'שטייט א איד לערנט דיר, וואס דו האסט א ווייסע ווארט, דו האסט געלערנט אין תומכי תמימים און גדות וואס דו האסט געלערנט אין תומחי תמימים. און ניט נאר דו גדות נאר דער רבי נשמתו עדן און ממלא מקומו, דער זון זיינער, וואס דער רבי נשמתו עדן, כאמור, איז דאך א שייכות צו גאנץ תומחי תמימים, וכדובר כמה פעמים, אז קדושה אינה זלזל ממקומה במילא איז דאך דאס געבליבן בא יעדערן וואס האט אמאל געווען אין תומחי תמימים זיך געהאלטן אין דער קרמקע, על עאכו כמה וכמה אז ער האט געלערנט בפועל, איז דאך ביי אים געבליבן מיטן גאנצן תוקף, ועל דרך זה אויך אויב ער אליין האט ניט געווען בזמנו, שוין תאינפחית מימי מן ליובאוויטש האט ער דאך געלערנט דערנאך אין ארצות הברית, בחצי כדור התחתון, ביי אזעלכע וואס אין זיי זיינען געווארן זיינע משפיעים, און וואס זיי האבן אים געשטעלט על דרך החסידות, וואס דאס איז כללות ידי פון משנה

¶14אין אבות, מלכי דחסידותא, על אחת כמה וכמה אין אבות גופא דער ענין פון חסידותא אין מסכתא אבות, וואס דאס איז דאך אויך אויך מיט תלמידיו של אהרן, איז דאך אהרן איז דאך געווען דער חסיד שבכהונו, וואס דאס איז דאך בכלל אן ענין וואס איז פארבונדן מיט כהונו, איז דאס מדת החסד, און אין חסד גופא דער שלימות בזה, ובפרט ביי א כהן גדול, וואס דאס איז דאך געווען דער אהרן א כה און דאס זאגט די משנה בפשטות, וואס דאס איז אויך א נתינת-כח און א פסק-דין ממש, אז יעדער אידן זאגט מען אן, וואס דערפון גופא איז א הוכחה, אז בכח עצמו קען ער דערצו צוקומען, ולא עדה אלא דוקא בשמחה ובטוב לבב, אז ער זאל ניט נאר לערנען די משנה, הוימי תלמידיו של אהרן הכהן נאר מ'זאל לערנען אים זיין בלשון הוה, אז אזוי איז בשעת ער גייט ארום אין גאס, זעט מען, אז בהוה איז ער מיט תלמידיו של אהרן הכהן, און דאס איז ניט נאר אזוי ניכר צווישן אים מיט זיינע בני בית, נאר דאס איז אויך ניכר, אז אפילו ער האט צו-טאן מיט ברית, איז דוקא אין דערויף באשטייט דאס זיין עיקר מעלה, און אין דערויף הויבט מען אן, אז זהב את הברית אט דאס איז פון די מעלות פון תלמידיו

¶15של אהרן הכהן. וואס דאס איז אויך ווי דערמאנט פריער דער ענין פון אושפיזין, וואס די אושפיזין פון היינטיקן טאג איז דאך דער פינפטער אושפיז, במילא האט מען די אושפיזין פון זהר פון אברהם און יצחק און יעקב און משה ואהרן, ועל דרך זה אויך די חסיד'ישע אושפיזין, ווי נשיא דורנו האט זיי מגלה געווען, האט מען אויך דעם פינפטן אנהויבן על הסדר פון בעל שם טוב און דער מגיר און דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי און דער צמח צדק, וואס כמדובר כמה פעמים האבן זיי ביידע די השוה, אהרן כהן גדול און דער ענין פון דעם צמח צדק, אז ביי זיי איז געווען דער רואה ואת הבריות המקרבן לתורה געפינט מען דאס במיוחד ביים צמח צדק,

¶16וכמסופר על ידי נשיא דורנו, ווי אזוי ער האט זיך מוסר-נפש געווען און געפארן אין עיר הבירה פון יענער צייט וואס דעמאלט האט דאס געהייסן פעטערבורג, און דארט האט זיך זיך מוסר-נפש געווען מיט תענית, און מ'האט זיך אריינגעזעצט אין תפיסה כמה פעמים, כמסופר על ידי נשיא דורנו, כדי צו מציל זיין די בריות, וואס זיי האט געוואלט שיקן אין שקלות, ווי ס'האט דעמאלט הייסן און געבן זיי א חינוך וואס דאס זאל זיי מרחק זיין פון עניני של יהדות, ביז אויך מגייס זיין ארייננעמען זיי אין דער ארמייער פון דעם צער וואס איז געווען בימים ההם, וכמדובר כמה פעמים די סיפורים של ימים ההם, און אויך א טייל פון זיי אויך אפגעדרוקט צווישן די זכרונות און די שיחות און לקוטי דיבורים און די זכרונות פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער. וואס דאס איז אויך בכללות וואס יעדערער פון אונז נעמט, וכמדובר אויף מקצר-זיין אין דעם דיבור, וואס זיכער וועט מען דעמאלט נאכמערער מוסיף זיין אין די אלע רגעים פון שמחת בית השואבה פון דעם פינפטן טאג, מוסיף זיין דאס ווי ס'טוט זיך מיט דעם כח פון ברכת כהנים, וואס דעמאלט איז דאך דאס דא א ברכה בלי הגבלה,

¶17און האט אויך אויף דערויף די מעלה פון תפילה, כמדובר די מעלה פון ברכת כהנים, וואס דאס איז דאך אין ברכת כהנים עצמם איז דער כהן גדול און דער נסחיל שבהם, און אויך דער לשון הציווי איז דאך הדברי אל אהרן ואל בניו למון אז הויבט זיך דאס אן בא יעדער כהן פון דעם ענין פון דברי אל אהרן און דערנאך קומט דאס אויך אראפ אין בניו, און זיי זיינען ממשיך אהרן'ען אין זיך און דורך זיך צו די אלע מתברכים, און טוען אזוי אויך אויף ואני אברכם ביי דעם אויבערשטן, וואס ער איז דאך אויך א אלקיכם כהן הוא, ווערט ער אויך ואני אברכם צו כהנים, און אויך ווי אברכם אין דעם צווייטן אפטייטש אין דערויף פון גמרא, און דוקא אין מסכתא חולין, אז דאס מיינט ניט יעדער אידן און אלע אידן, די אלע מתברכים מן הכהנים, און יהי רצון, אז אין דעם הענין והברכים פון דעם אויבערשטן פון היינטיקן טאג, וואס ס'האט זיך אנגעהויבן מיט יום רביעי, און מ'איז שוין אריינגעצויגן אין יום חמישי זאל שוין זיין דער יום רביעי איז דאך שוין דער רובן פון שבעת ימי הסוכות, על אחת כמה וכמה מ'האט שוין אריינגעצויגן אין חמישית לפרעה אין יום החמישי, און מ'האט אויך די ביידע אושפיצי

¶18סיי דעם חסידישן און סיי פון זוהר, וואס דאס איז, כאמור לעיל, און דערמאנען נאכאמאל, ווי דערמאנט דאך יעדער מאל על דרך פון עד בחברון כדי להזכת חוץ חברון אבות וואס זיי זיינען אין חברון, על אחת כמה וכמה אז מ'דערמאנט די אבות אליין, די אושפיזין אליין, אנהויבנדיק פון אברהם ויצחק ויעקב משה ואהרן, און דערנאך אויך יוסף ו דוד מלכי משיחא. ועל דרך זה אויך אין די חסיד'ישע אושפיזין דער בעל שם טוב און דער מגיד און דער אלטער רבי און דער מיטעלער רבי און דער צמח צדק און דער רבי מהר'ש מלכתחילה אריבער, וואס מיט א פאר טעג צוריק איז דאך געווען זיין יום הילולא, וואס פועל ישועות בקרב הארץ מלכתחילה אריבער, דערנאך אויך דער זכות פון בנו ממלאי מקומו, וואס דאס איז דער רבי'ן נשמתו עדן, ועל דרך זה ווערט דער דערנאך נמשך אין אן אופן גלוי און אין אן אופן פון ביום השמיני עצרת תהי אז ס'ווערט נקלט אין יעדער אידן און אין אלע אידן, וואס דאס איז דאך געווען דער אויפטו פון נשיא דורנו, אז ער האט ארויסגעגעבן און מפרסם געווען און מטפיס געווען

¶19די חסידות פון די אלע נשיאים שלפני זה, כולל אויך דער ענין פון ווי ס'איז געווען ביים בעל שם טוב און ביים מגיד, וואס אויך דוקא בימיו האט מען זיך איבערגעדרוקט נאכאמאל סיי דעם כסר שם טוב און סיי די צוואת הריוו אש און סיי די ספרים פון דעם מגיד, מגיד זבריו ליעקב, און דעם צווייטן ספר, וואס לקוטי המרים של המגיד על דרך פון לקוטי המרים ס'איז דערנאך נתגלה געווארן אין לקוטי אמרים מפי ספרים ומפי סופרים, על אחת כמה וכמה פון לקוטי אמרים כפשוטו, וואס דאס איז דאך פון דעם נא�מען וואס דער אלטער רבי אליין האט א נאמען געגעבן זיין ספרו-א נאמען געגעבן לקוטי אמרים, און האט אויך דערמאנט ווי ס'ווערט דערמאנט אין די הסכמות פון תלמידי המגיד והבעש", וואס האבן מסכים געווען אויף ספר התניא, כמדובר כמה פעמים, ואו עיקר, אז ס'זאל זיין כאן המקום אויך להזכיר, ווי בא יעדער ענין, דער ענין פון לימוד התורה ביתר שאת וביתר עוז, ופנימיות התורה, על אחת כמה וכמה, וואס דאס איז דאך די תורת החסידות וואס זי האט זיך ארויסגעגעבן אין אן אופן פון חכמה בינה דעת, ההבנה והשגה, ביז ווי ס'קומט דערנאך אראפ אין די מאמרים

¶20ביז די מאמרים פון נשיא דורנו, אז ס'קומט אראפ אין אן אופן פון יחוד נפלא, שאין יחוד כמוע נמצא כלל, וואס דער עיקר איז גאר דער יחוד נפלא איז דאס דוקא דורך לימוד פנימיות התורה, וואס דעמאלט דארף מען ניט אנקומען צו ראיות מבחוץ, אז דאס איז א יחוד נפלא וכו,' נאר וויבאלד אז דאס רעדט זיך וועגן פנימיות התורה, איז דאך פארשטאנדיק אז דער יחוד פנימיות התורה, צוזאמען מיט פנימיות הנשמה, ווי ער זאגט אין זהר, אז ס'איז די ג'דרגן וואס דאס זיינען סיי אין תורה און סיי אין נשמות, וואס דאס איז די ג'דרגן, און דערנאך ששון, און גליא, און מה שביניהם, און דערנאך קומט דאס צוריק, אז ס'ווערט דערנאך ווי א נגאל, ווערט דאס נאכאמאל פון אורייתא וקודשא בריך הוא כולא ישראל אורייתא וקוב'ה כולא חד, וואס דעמאלט איז דאך דאס ישראל, מיט קוב'ה כולא חד על ידי אורייתא, און דערנאך איז דאך אויך דא ווי ס'קומט מסופם לתחילתם, איז דעמאלט איז דער סדר פון קוב'ה, און דערנאך ישראל, און דערנאך קומט ערשט אורייתא, אז אידן ווערן אט די וואס זיי זיינען ממשיך אין דער אורייתא און ממשיך

¶21הקב'ה, פון קובה בריך הוא אין אורייתא, דורך ישראל, וכמדובר כמה פעמים בנוגע צו אן עיגול, וואס דאס איז אויך דער ביאור פארוואס ס'שטייט אז ס'איז תלת כשרין בשעת ס'איז דא מערניט ווי דריי זאכן און מ'דארף זיי צוזאמענבינדן, איז דאך מערניט ווי צוויי כשרין בשעת ס'איז צוויי קשרים, בשעת אבער דערנאך פארבינדט מען סופם לתחילתם אדער תחילתם לסופם ווערט דאס אויך א דריטער קשר, וואס דאס איז אויך דער אויסנאם און דער אויפטו פון שנה זו, כמוזכר לעיל, אז די שנה האט זיך גלייך אנגעהויבן מיט אן ענין פון שלשה, ווי דערמאנט פריער יחיינו מיומיים ויום השלישי יקימנו ונחי' לפניו, וואס אף על פי וואס אין דערויף איז דאך דא דער אפטייטש, אז יחיינו מיומיים איז דאס איז דער ענין פון שני ימים של ראש השנה וביום השלישי גייט דאס אויף יום הכיפורים, איז דאך אבער באמצע דא א הפסק כמה ימים שבינתיים, ס'איז דאך עשר ימים שבו ראש השנה ליום הכיפורים, בשעת ס'קומט אבער דערנאך דער קשר פון מסופן לתחילתן במילא ווערט דער דריטער קשר אט דעמאלט האט מען די ישראל לאורייתא וקודשא בריך הוא אין דעם סדר אז דאס איז ישראל לקודשא בריך הוא

¶22ואורייתא, כמדובר כמה פעמים. ועוד והוא העיקר, אז די אלע ענינים איז דאך ענינים ארויסגענומען פון מאמרי רבותינו נשיאינו, וואס דארט איז דאך דא א ריבוי עצום, הוראות און נתינת-כח, ווי אזוי צו פראווען שמחת בית השואבה, ויותרו מזה, אז זיי האבן אליין באוויזן בגופם ממש דעם ענין ווי אזוי זיי האבן געפראוועט שמחת בית השואבה, אנהויבנדיק מצד כמה סיבות איז בגלוי איז דאס ניט אויף אזויפיל געווען בכל תפוצות ישראל, אפילו צווישן חסידים, משא נכן אין ליובאוויטש עצמם וכידוע די סיפורים פון נשיא דורנו בנוגע צו שמחת בית השואבה, און דער פארברענגען דערביי פון דעם פאטער-זיינער, וואס ער איז געווען בני יחידי וממלא מקומו, ועוד והוא העיקר, אז מ'זאל ארויסנעמען פון אט די אלע שיחות וואס זיי זיינען שוין געדרוקט, כמוזכר לעיל, המעשה הוא העיקר, ווי אזוי צו פראווען שמחת בית השואבה בלילה זו, און אין אן אופן, כאמור, אז ס'זאל זיין פונקט ווי ס'איז געווען א פנים חדשות דארף ער ניט אנקומען צו פנים חדשות בגשמיות, אז ער ברענגט א נייעם אידן אריין, וואס דעמאלט איז ער מורר אויף זיך אליין א שאלה וואו ביסטו געווען, און וואו איז געווען אט דער איד

¶23באם פארברענגען עד עתה, נאר ער אליין ווערט א פנים חדשות מכאן ולהבא פון אט דער רגע אין וועלכן ער דערמאנט זיך אויף די רייד פון נשיא דורנו, פון רבי'ן דעם שווער, און די רייד פון זיין פאטער, וואס ער איז געווען ממלא-מקומו, בנוגע צו שמחת בית השואבה, און ווי זיי האבן באוויזן א דוגמא חי'בנוגע לפועל, ווי אזוי מ'זאל דאס טאן, און מ'האט אויך געהייסן דאס מפר זיין, כדי ס'זאל זיין מהם יראו וכן יעשו, וואס דערפון גופא איז א הוכחה, אז זיי האבן געגעבן דעם כח, אז אויב ס'וועט נאר זיין מהם יראו דער רצון, וואס ס'וועט זיין א זיכערע זאך אז בכן יעשו און ס'וועט זיין די עשי'בפועל, ובהשלחה רבה ומרובה. ועוד והוא העיקר, ס'וועט זיין די עשי'העיקרית, די גאולה האמיתית והשלימה על ידי משיח צדקנו, און נשיא דורנו בראשנו, אז מ'וועט טאנצן תיכף ומיד ממש, בהמשך צו דערמיט זייענדיק איצטער דא, ובפרט אז מ'האט שוין דעם רוב פון ימי הסוכות, און אויך דער רוב, וויבאלד אז דאס איז שוין דער פינפצער טאג, האט מען שוין אויך דעם רוב צוזאמען נעמענדיק אין חשבון אויך דעם יום פון שמחת תורה, וועט מען דאס פראווען בנערינו ובזקנינו

¶24ובבנינו ובבנותינו, בשמחה ובטוב לבב, אים ענני שמיא בהמשך אין די נאכט ממש, ולא עיקבם אפילו כהרף יין, וואס א רגע פריער איז אלץ מערער קרוב און אלץ מערער גשמר און אלץ מערער ווי מ'האגט אויף דעט שווישן ס'ווערט, און דער עיקר איז דאך ניט דער זאגן, כאמור, נאר אז מ'זאל דאס זאגן מיט א אידישער הארץ און מיט א אידישע רמי חוברים ושסן אידים וועט ער דעמאלט פראווען אנהויבן די גדא בין חוץ-לארץ, די שמחת בית השואבה ביום החמישי, און ס'וועט גלייך זיין מיט ברכת אהרן הכהן, וואס דאס איז דאך זיין אושפיז, כמוזכר לעיל, און אויך מיט דער גאנצער הרחבה בזה, סיי על פי נגלה דתורה און סיי על פי פנימיות התורה, וואס דאס איז דאך געווען דער ענין פון צמח צדק, וואס ס'איז געווען א ריבוי עצה מנגלה דתורה, באיכות, און אויך א ריבו גדול בגשמיות, בכמות, על אחת כמה וכמה לאחרי וואס דוקא בשנים אלו האט מען זוכה געווען און מ'האט אפגעדרוקט פון צמח צדק כמה ענינים אין נגלה דתורה, וביותר בהנוגע צו פנימיות התורה, דברי דך שלו איז זיינע חסידות, אז מ'זאל מוסיף זיין אין לימוד החסידות פון אלע,

¶25רבותינו נשיאינו, אנהויבנדיק פון דעם אושפיעות פון היינטיקן טאג, וואס ער איז דאך גובר און ער איז בראש, ועל ידי זה עצמו וועט נאכמער מוסיף זיין אין לימוד חסידות און לימוד הנגלה, אנהויבנדיק פון די נגלה וואס ס'איז דאך דא פון מיטעלן רבי'ן און פון אלטן רבי'ן, ועל דרך זה פון אלע נשיאים, כמדובר כמה פעמים אויך די תשובות אין נגלה וואס ס'איז דא פון נשיא דורנו פון רבי'ן דעם שווער, און אויך תשובות אין נגלה וואס ס'איז דא פון דעם רבי'ן נשמתו עדן, ובמיוחד בנוגע צו הלכות מקוואות, וואס דאס וועט אויך צואיילן דער וזרקתי עליכם מים טהורים וטהרתם מכל תמותיכם ומכל גלילי עליכם הטהר לפני הוי'תנהרו וואס דאס איז דאך דער תוכן און דער ענין פון תפילת מוסר, און תפילת בכלל, פון יום הכיפוש און מ'וועט האבן גלייך, פון אחת בשנה פון יום הכיפורים, די עבודה פון כהן גדול בא רצנו הקדושה, און דארטן גופא בירושלים עיר הקודש ובהר הקודש ובבית המקדש, ביז אין קודש הקדשים, וכמוזכר כמה פעמים, אז לכמה דיעות איז דער כהן גדול האט געקענט אריינגיין אין בית המקדש, נאר וואס דען ער האט געדארפט האבן בזאת יבוא אהרן

¶26אבער ווען איז געווען דער יבוא אהרן האט דאס אפגעהענגט אן אים, איז דאך פארשטאנדיק, אז דער כהן גדול האט אלן מאלט געוואלט זיין וואס מערער? אין קודש הקדשים. און יהי רצון, כבדובר כמה פעמים, אז יעדער איד איז דאך כלול פון אלע אידן, על אחת כמה וכמה אז ער איז כלול פון אהרן הכהן, וואס ער איז געווען אפילו אויב את הבריות, על אחת כמה וכמה אז יעדער איד בדורנו איז למעלה ווי ס'שטייט אין חסידות, אז דוקא בדורנו זה איז ניטא אזוי נאמערצין ווי ס'איז געווען בזמן השעת, ווארום יעדערער קען מערער לערנען ווי אפילו פון די עמי הארץ וואס זיינען געווען בזמן השעת, און האבן געזען תנאים און אמוראים, און אף על פי כן, מאיזו סיבה שתהי'מפני כובד הגלות וכיוצא בזה האט דאס אויף זיי ניט גע'פועל'ט. ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין תיכף ומיד די החלטה אויף מוסיף זיין אין שמחת בית השואבה פון לילה זה. און וואס דאס וועט אויך מגלה זיין נאך מערער און צוהארן די צייט וואס משה ואהרן איז מאן, וואס אהרן איז דאך דער אושפיז, דער ראש-אושפיזין פון היינטיקער נאכט, און כולל אין זיך די ברודער זיינער, וואס בפרט נאך אז מ'זאגט דאך אז שבע

¶27אחרים גם יחד דאס איז איינע פון די פירושים, אז דאס גייט אויף משה ואהרן, דער פירוש אין מדרש, ועל דרך זה אויך בהנוגע צו אלע אושפיזין, אז מ'האט די אלע אושפיזין וואס אין זהר און די אלע אושפיזין וואס אין חסידות כולם ביחד, האט מען די אלע י ד'ימים, און מ'טראוועט על דרך ווי ס'איז געווען בא דעם מקדש אדנ כוננו ידיך בזמן שלמה, איז דאך דעמאלט אויך געווען דער חנוכת בית המקדש, על דרך אין דער זמן וואס מ'געפינט זיך איצטער, אז ס'האט אריינגעצויגן די שבעה ימים לפני און שבעה ימים לאחרי זה, כולל אויך דעם יום פון יום הכיפורים, ועוד והוא ועיקר אז מ'האט תיכף ומיעד, גאולה האמיתית והשלימה, ו בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו איז מען ממשיך דאס זיין צוזאמען בארצנו הקדוש , ובירושלים עיר הקודש, ובהר הקודש, ובבית המקדש, ביז אין קודש הקדשים, ועוד והוא העיקר, תיכף ומיעד ממה.