טקסט

¶1בזריו האז בן רסטאורד ביי דזשעם.

¶2וואס איז דורכגעגאנגען און אידן זיינען דאך אויף מכל-שתי וקל-לחומר, מה-דאך אז מ'זאגט אויף יעדער אידן אז ער איז זיכער זיך מלא אין מצוות כרימין, על אחת כמה וכמה וואס רימין האט דאך אויך א שייכות מיוחדה צו ראש-השנה, וואס דאס איז דאך פון די פירות וואס דער אלטער רבי דערמאנט דאס בסידורו, אין צוזאמענהיינג מיטן קידוש פון ראש השנה, זאגט מען אויך, וואס דאס איז אויך דער פארגלייך צו רימון, בפרט נאך ווי ס'שטייט דאך בכמה ספרים, אז ס'איז גאר יש אומרים, אז ס'איז דא אזוינע רימונים, אדער כללות ענין הרימונים, אז זיי האבן תרי'ג גרעיני ם, וואס דאס איז אויך די שייכות צו די מצוות פארבונדן מיט רימון, אף על פי וואס ביי אידן זיינען זיך מחוייב ניט נאר אין מצוות נאר אין תורה ומצוותיה, און מצוות עצמם האבן דאך פארשידענע, ערליי שמות. און אט דא דערמאנט מען דוקא דעם ווארט, דעם תואר פון מצוה וואס דאס איז אויף לשון צוותא וחיבור, משא'כן דער ווארט פון עדות אדער חוקים ומשפטים וואס האט אן אנדער תוכן אין זיך, אף על פי וואס כללות ענין המצוות האט דאך די אלע

¶3דערמאנט אין נעמען, דערמאנט בנוגע צו יעדערן פון זיי, ובפרט נאך ווי אין דעם מזמור הידוע פון תהלים קי וט איז דאך דארט ווי ס'שטייט דאך אין ספרים, אז יעדער פסוק ווערט דערמאנט א נאמען, איינעם פון די נעמען פון מצוות, און דערביי איז אויך די פסוקים וואס ווערן דערמאנט מצוות אדער ערות אדער חוקים אדער משפטים, וכמדובר כמה פעמים. האט דאך א שייכות מיוחדה אין אלול גופא, וואס דאס איז ווי ס'זאגט די אלולדיקע טעג ביתר שאת וביתר עוז, וויבאלד אז דאס איז יום לחודש, איז בפרט נאך אז ס'איז דאך פארבונדן מיט פרשת השבוע, על אחת כמה וכמה וואס אין אלול איז דאך דעמאלט דער ענין וואס מ'דארף זיך מתחזק זיין אין ישראל פון פלת כשרי נתקשרא אין דבר דא ישראל באורייתא וקוב,"ה און ישראל באורייתא איז דאך דאס ביתר שאת וביתר עוז אין די טעג, און אין דעם חודש און אין דעם חודש עצמו אין די טעג, ווי ס'האט א שייכות מיוחדה צו דעם קשר צווישן אידן מיטן אויבערשטן. וואס דער קשר איז דאך אויך אין ביידע אופנים, כידוע וואס ס'שטייט דאך אין ספרים

¶4וואס לכאורה איז דאך דער לשון פון פלאס כשרי נתקשראו איז ניט מתאים, ס'איז דאך דא די גירסא אז דאס איז פלאס ענינים, אדער איז א פלאס דרגא וכיוצא בזה, וואס בשעת ס'איז דא דריי זאכן וואס זיי מתן צווישן זיך פארבינדן זיי, איז דעמאלט פרויספיל קשרים איז מערניט ווי צוויי קשרים, און מ'ענטפערט אויף דערויף, אז דערנאך איז אויך דא דער קשר פון דעם אחרון מיטן ראשון דעמאלט ווערט דאס בצורף פון א יגאל, און אט דעמאלט האט מען אויך די קשרים זיינען אויך התקשראים. האט א שייכות מיוחדה האט דאס צו איצטער, וואס דאס איז דאך דער יום שלישי בסליחות, וכידוע וואס מ'האט דאך געזען בא דעם נשיא דורנו, ביים רבי'ן דעם שווער, איז געווען צווישן די ימים קבועים, אז זאגן א מאמר חסידות ברבים איז געווען ביום שלישי פון סליחות, ווי מ'זעט דאס אויך אין כמה וכמה מאמרים פון יום ג' בסליחות פון דעם שווער, וואס זיינען אויך געדרוקט געווארן און נתפרסם געווארן. און יעדער ענין דערמאנט מען זיך בקשר, מיט א מעשה בפועל, אז ס'איז מהנחון מ'זאל במשך פון דעם מית-לעת פון יום שלישי פון סליחות לערנען איינעם פון די מאמרים, איש כמדוביקי כחפצי וכבקום

¶5שלבו חפץ איז דאך דא א ריבוי מאמרים פון יום שלישי דסליחות זאל מען לערנען על כל פנים א חלק פון איינעם פון די מאמרים במשך פון דעם מית-לעת פון יום שלישי דסליחות. יום שלישי דסליחות אין היינטיקן יאר, וואס דעמאלט איז דאך דער נצבים א באזונדער פרשה, משא'כן וילך קומט ערשט דערנאך נאך ראש השנה אין א באזונדער יאר און א באזונדער ענין, וכמדובר כמה פעמים די פרטים בדבר, איז אויך דאס וואס דער סימן בזה איז דאך אויך, ווי אראפגעבראכט אין כמה ספרים, אז פת, בג המלך, און מ'האט דער טייטש, איינער פון די רמזים בזה איז, אז פת, איז פון לשון פתות אות הפקים פאנאנדערטיין, און ווען טייט מען פאנאנדער? ווען איז פת צווישן די סדרות וואס ברוב השנים זיינען זיי מחובר, וואס דאס איז נצבים וירח, איז ווען איז דער חילוק און דער פסוק ביניהם בשעת המלך, דער טאג פון ראש השנה, וואס דאס איז דאך דער מלך בשנה על דרך ווי דעמאלט איז דאך אויך דער אויבערשטער דער מלך מלוך על כל העולם כולו בצבודך און דעמאלט איז דער ענין פון קבלת מלכותו על כל השנה כולה,

¶6וואס דאס איז דאך דער עיקר ענין פון עבודת ראש-השנה, און אויך דער עיקר ענין פון עניני ראש-השנה, אז מ'פארבינדט דאס במיוחד-אז ולך על כל העולם כולו בכבודיך, וכמדובר כמה פעמים, איז מלך, וואס דאס גייט אויף ראש-השנה, איז ווען איז דער מלך מרבה אז ס'קומט-צו נאך א באזונדער קריאה באזונדערע שבע קרויים אין דער זעלבער המשך פון די ג'פרשיות התורה, איז ווען יצבים וילך זיינען מחובר, איז דאך דעמאלט איז דאך דא מערניט ווי שבעה קרויים אויף נצבים וילך ביחד, משא'כן ווען ס'איז אין באזונדערע שבתים ווי קביעות פון שנה זו, וואס דאס איז דאך מרומז אין פת, איז אט דעמאלט איז זמן מלכי רבנן קומט אויך צו ביי אידן, וואס זיי זיינען זיך מלאים מצוות כרימין, און דער עיקר מצוות מיט וועלכע זיי זיינען מלא איז דאך, כמדובר לעיל, אין דעם כלת כשרין איז דאך דאס דער ענין התורה, איז אין תורה עצמה איז אויך דא דער ענין וואס דעמאלט איז פת בג המלך, איז אויך בשעת אידן זיינען אין זייער עבודה ביום השבת, וואס שבת איז דאך לכאורה

¶7אן ענין וואס מ'זאגט דעמאלט ניט מקדשא וקיימא, איז דאך אבער שבת געמאכט געווארן אין אזא אופן, אשר ברור אלקים לעשות אז א אידן קערן זיך איין און מ'מאכט איבער דעם שבת ווי ער איז מקדשא וקיימא מצד למעלה ומצד עצמו, מיט די אלע מעלות פון מקדשא וקיימא קומט דאס ניט צו דער מעלה וואס ווערט אין שבת בשעת לעשות את השבת, וואס דעמאלט איז מען מוסיף אן עונג מיוחד אין שבת, וואס פללות אין ענין שבת איז דאך עונג, משא'כ יום-טוב איז ענינו שמחה, איז מען מוסיף אן עונג שלא בערך, דורך דערויף וואס אידן זיינען זיך מתעסק און טוען-אויף אין דעם שבת, נוסף וואס בכלל איז דאך דער שבת ענינו דוקא דורך א טירחא פון אידן בערב שבת, קומט דערצו צו דערנאך דער ייכל בשבת, איז אין ענין העונג במיוחד איז אינו דומה דעם עונג ווי ס'איז דא אין יום השבת מצד עצמו, ווי ס'קומט דערנאך צו דער עונג מצד עבודה פון די אידן.

¶8וואס דאס איז דאך אויך, בכללות, יש לומר, וואס מ'זעט דאך א ראבי די ראביין, איז דאס דוקא ווען ס'קומט קרוב לסיום פון יום השבת, וואס דעמאלט האט מען שוין די עבודה פון אידן במשך פון יום השבת בשלימותה אלע דריי תפילות, אט דעמאלט ווערט ראבי דראבין, משא נכן אין דעם ענין העונג ווי דאס איז בתפילת ערבית און תפילת שחרית ומותא, איז דאס ערשט ווי דאס איז די צוויי סעודות, משא'כן די סעודה השלישית, וואס זי איז אויך בדוגמא, ווי דערמאנט פריער פון ג'סליחי, די מעלה פון שלישי, וואס דאס איז דאך דער כללות פון דער מעלה פון אידן, וואס זיי האטן געגעבן קוריאן תליתאי לעם תליתאי און אויך, אז ס'האט דאס אויפגעטאן סיי אין זמן, אז ס'איז געווארן דער ירחא תליתאי און ס'איז אויך געווארן די כל הענינים אין דער וועלט אין אן אופן פון שלישית,

¶9דוקא, וואס ביז דעמאלט האט זיך די וועלט געשאקלט, און איז געווען דער ענין פון חוזק אין דער וועלט בשעת ס'איז געווען מתן-תורה איז דעמאלט איז געווארן דער יום הששי מיט א ה', וואס דאס האט מוסיף געווען חזקה אין דער וועלט, אז דאס איז געווארן די גאנצע וועלט אויך אין אן אופן פון שלשה. וואס דערפאר איז דאך אויך במהרה בימינו ממש וועט דאס זיין אין דעם עיקר פון דער ו

¶10המקדש, און אין אים גופא דער אמין שתי'שבקודש הקדשים,

¶11און דאס שפיגלט זיך אויך אפ אין תורה, אז דאס איז אוריאן תליתאי איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'דארף זיין אזוי אויך אין אמת תליתאי. וואס דאס איז אויך, וואס כמדובר כמה פעמים וואס מ'האט איינגעפירט, אז בשעת מ'טרעפט זיך צווישן זיך זאל מען דאס גלייך פארבינדן מיט א נתינה לצדקה, וואס דאס מאכט, פון די צוויי וואס האבן זיך צווישן זיך געטראפן, אז ס'זאל צוקומען א דריטע און כידוע אויך דער פתגם בשם רבותינו נשיאינו, אף על פי וואס ס'איז ניט ברור ווער ס'איז געווען דער ערשטער פון זיי וואס האט דאס געזאגט, אז בשעת צוויי אידן טרעפן זיך דארף ארויסקומען דערפון א טובה א דריטן אידן, און דורך דערויף וואס דער טובה קומט ארויס דורך צוויי און צוויי אור צו א דריטן ווערן די אלע דריי אידן איין און איינציקע מציאות, וואס ס'שטייט דאס במיוחד וב� דיוק דוקא אין יומים שלישי שבכל שבוע ושבוע, וואס דעמאלט איז דאך הוכפל בו כי טוב דער ענין הצדקה, און אין אן אופן דוקא פון כפליים לתושי,"' וואס על דרך זה איז דאך אויך ביום איצטער שטייט מען דאך שוין אויך ביום השלישי, מ'קומט טאקע פון יום השני, און האלט שוין אבער נאך תפילת ערבית פון יום השלישי, און א שלישי נאך אין די טעג וואס זיי זיינען מיוחד

¶12בכל השנה כולה, אז דאס איז ימי הסליחות, וסליחות לשון רבים, ווארום דאס איז כולל אין זיך סיי סליחה און סליי מחילה און סליי כפרה די דריי ענינים אין וועלכע סליחה ציילט זיך בפרטיות יותר, וואס דאס איז אויך די דריי לשונות, ווי מ'זאגט דאס אויך אין דער תפילת פון יום הכיפורים, וואס דעמאלט איז דאך קץ מחילה וסליחה זאגט מען דאך אויך, את רחלן מחל לנו און כפר לנו די אלע דריי לשונות, מ'איז זיי מצרף צוזאמען. און דאס איז פון דעם חלק וואס דאס איז מען מכריז, אף על פי וואס דאס קומט דאך באמצע פון א גאנצן המשך פון זדונות נעשו לו כזכיות און נאך מערער, ביום הכיפורים איז דאך תשובה עילאה, על דרך ווי דאס איז ביום השבת, במילא איז פארשטאנדיק אז אויך אזוי איז ביום השלישי, ווען הוכפל בו כי טוב וכמדובר כמה פעמים האט מען דעמאלט אויך דער ענין פון די דריי ענינים, על דרך ווי דערמאנט פריער דער יום שלישי, ימי הסליחות, וואס ווער פארבינדט דאס במיוחד מיט אן אמירה פון דברי אלקים חיים וואס דאס איז דאך אויך אן ענין אז ס'קומט אראפ אין אמירה מיט הקימת שפתיו הוי מעשה האט מען אין דערויף סיי מחשבה און סיי דיבור און סיי

¶13הקימת חצה והוה מעשה, ובמיוחד נאך די מאמרים פון ג'סליחות, האט דאך א שייכות מיוחדה, אז ס'מוז אראפקומען דוקא דעם מעשה בפועל, אף על פי וואס בכללות איז דאך דאס דער כללות הענין פון תורת החסידות, לתקן טבע מדותיו, וכמדובר כמה פעמים, איז במיוחד שטייט דאס אין דעם זמן ווען דער אויבערשטער איז ממשיך דברי אלקים חיים איז בור פני מלך חיים איז ער ממשיך צו יעדער אידן אויף חיים טובים מיט אלע לשונות, ווי אויסגערעכנט אויף דערויף אין דער תפילת רובה פון כהן גדול וכמדובר כמה פעמים, איז ער דאס ממשיך צו אמא תליתאי דורך מוריאן תליתאי וכדובר לעיל, אויך במיוחד אין א יום השלישי, ימי הסליחות עצמה. אין קביעה שנה זו איז דאך דאס פארבונדן, כמוזכר לעיל, מיט פרשה ניצבים, ווי דאס איז א פרשה בפני עצמה, במילא איז דאך אן אנדער איינטיילונג אין פרשה נצבים ווי זי איז מחובר, אדער ווי זי שטייט בנפרד, וואס אף על פי וואס לכאורה אן ענין של נפרד איז דאס ניט קיין ענין פארבונדן מיט אידן, א אידן איז דאך אן ענין של אחדות, ביז ואהבת לרעך כמוך ביז כמוך

¶14ממש, איז דאך אבער וויל מען דאך האבן, אז ס'זאל זיין דוקא ביידע ענינים צוזאמען, אז ס'זאל זיין כאיש אחד און בלבו אחד ווי ס'איז געווען בא מתן תורה, וואס מתן תורה איז געווען, כמוזכר לעיל דוקא אין אן אופן פון אורין תליתאי און אמת תליתאי וביומא תליתאי ווי ניסים גאון רעכנט אויס כמה ענינים. וואס דאס איז דאך אויך וואס אין די תפילת מוסף פון ראש השנה, דערמאנט מען דאך במיוחד דער ענין פון מתן-תורה, ביז פרטים שבע פרטיות, און בפרט נאך ווי דאס איז פארבונדן אין נוסף ראש השנה איז דאך דאס נוגע צו קיום כל העולם כולו, וואס דורך וואס איז געווארן דער קיום? כאמור לעיל, ארץ יראה ושקטה דורך דעם ענין פון מתן-תורה. און דער חלוקה אין פרשה נצבים, בשעת נצבים איז בפני עצמה, ווי דערמאנט פריער פת-בג המלך, וואס היינטיקן יאר איז דאך די קביעות ביום השני בשבוע, און דאס ווערט גלייך נאך דערויף דער יום השלישי, און דער יום השני והיום השלישי שטייען דאך מיט א התאחדות מיוחדה, אזוי יעדער וואך איז דאס צוויי באזונדערע טעג בכמה וכמה ענינים,

¶15בשעת ס'רעדט זיך וועגן די ב'ימי ראש-השנה, איז ב'ימים פון ראש-השנה זיינען כיומי אריכתא, ווי דער אלטער רבי איז אויך מאריך אין דעם ענין על פי נגלה, אין ספר שולחן ערוך שלו, וואס לכאורה איז דאך דאס א ספר אינגאנצן טאקע מיוסד אויף פנימיות התורה, אבער זיכערע זאך איז דאך דאס אן ענין פון א שולחן-ערוך, דארף די אלע הלכות וואס אין שולחן און אלטן רבי'ס שולחן-ערוך זיינען אין אן אופן פון ארוך, ואדרבא נאך מערער ווי דער שולחן-ערוך פון דעם בית יוסף, וואס דערפאר איז דאך אין דעם אלטן רבי'ס שולחן-ערוך אויך ניטוסף די טעמי ההלכות, משא נכן אין דעם בית יטב שולחן-ערוך, וואס די טעמים האט ער אריינגעשטעלט אין זיין חיבור וואס ס'איז געווען פארבונדן מיטן שולחן-ערוך, אבער א חיבור בפני עצמו בית יוסף, וואס דערמאנט אויך אויף נשיא דורנו, וואס דאס איז געווען דער חיבור אויף ד'חלקות שולחן-ערוך, און פאר דערויף נאך א חיבור אויפן טור, און ס'ווערט אלע זאכן צוזאמען איין זאך, כמדובר לעיל, וואס דאס איז דער ענין פון אחדות, אף על פי וואס מ'הויבט אן דעם סימן מיט פת, און דער קביעות בשנה איז, אז ס'איז דוקא ביי אן אנדערגעטיילטע

¶16סדרה, איז אבער דער פאנאנדערטיילן, כדי אז אין יעדערן פון זיי זאל זיין נאכמערער מודגש, אז אפילו ווען מ'לייענט ניט די פרשה שלאחרי זה, איז די פרשה פון וילך נכלל אין פרשה נצבין, ווי מ'זעט דאס אין כמה וכמה ענינים, ובפרט אין דעם חלק פון נצבין וואס איז פארבונדן מיט חודש אלול און מיטן ראשי-תיבות פון אלול, וואס דאס איז פארבונדן מיטן חלק פון שלישי, ביז רביעי, אין פרשה נצבים, איז דאך אויך דא דארט אויך כמה ענינים אין וועלכע ס'איז רמוז דער פרשה וילך, על דרך זה אויך אין פרשה וילך איז דא ברמיזות דער ענין פון נצבים, וכמדובר כמה פעמים, בנוגע צו דעם לימוד, ווען פרשה נצבים וילך קומען צוזאמען, איז דאך דאס מדגיש, אז ניט נאר ס'איז ניט קיין סתירה, נאר אדרבא דאס מסייע איינע די צווייטע, סיי נצבים מסייע וילך און סיי וילך איז מסייע צו נצבים, במילא איז דאך אויך פארשטאנדיק, אז אפילו ווען ס'פסט באג המלך איז אויך נצבים העלפט ארויס וילך, און וילך און בפרט נאך אז ס'קומט דאך אין א שנה חדשה, מיט א נייעם ראשי תיבוץ, וכמדובר כמה פעמים, ולאחרי העבודה פון ראש השנה, קומט דאך נאך צו,

¶17ביתר שאת וביתר עוז, ובפרט נאך אז דאס איז שבת תשובה, וואס האט דאך א שייכות מיוחדה צו סליחות, וואס דאס איז דאך דער ענין פון שובה ישראל אל הוי'אלקיך וכמדובר כמה פעמים, וואס דאס איז אויך די שייכות מיוחדה דער יום השלישי האמור לעיל, וואס דאס איז יום השלישי אין סליחות, האט דאס א שייכות מיוחדה צו שבת תשובה על דרך ווי דאס איז סליחות, ובפרט נאך אז דאס איז די שבת תשובה בכל שנה בשנה, האט דאך דעם נתינת-כח במיוחד, און ווי דער אלטער רבי זאגט אין אגרת הקודש, אז יעדער ראש השנה קומט אראפ אין וועלט פון אן אור עליון וואס לא הי'כמוה מעיני עולם, קיינמאל ניט געווען אזא מין אור ווי ס'קומט אראפ א יור חדש ווי ס'קומט ארויס בגלוי, און ס'קומט דערנאך אראפ ביז אין עולם הזה התחתון, שאין תחתון למטה הימנו, ואדרבא דוקא אין עולם התחתון, וואס דארט איז דאך דער קידוש און די קביעות פון ראש השנה, זאגט דאך דער אויבערשטער צו יעדער אידן און צו אלע אידן, אז קומען ביידע צוזאמען, על דרך ווי מ'זאגט אויך אין נצבון, ושב הוי'אלקיך את שבותך

¶18והשיב לא נאמר נאר ושב אז דאס קומט צוזאמען מיט אידן, זאגט דער אויבערשטער צו אידן, אנא מיר גיין צו שבת שלפני ראש השנה, וואס דאס איז דאך בדוגמא פון שבת מברכים פון כל השנה כולה, וכידוע דער פתגם און די תורה שבזה, איבערגעגעבן נשיא פון נשיא דורנו, אז דאס איז דער שבת מברכים וואס דער אויבערשטער בענטשט די אלע חדשים פון אינגאנצן יאר, און דורך דערויף, בכח זה, בענטשן אידן דערנאך די אנדערע אלף חדשים, ווי דאס מיטן כח פון דעם שבת שלפני ראש השנה, וכמדובר כמה פעמים, ובאריכות, ואין כאן המקום לאחתו נאכאמאל, ממונה שם, וואס ער האט געהערט דעם ערשטן מאל, איז דארף מען זיך ניט איבער'חזר'ן, און טאמער האט דעמאלט עפעס געפעלט, נסתמא וועט מען מאכן א פארברענגען, און אין פארברענגען וועט זיין דוקא בשמחה גדולה, במילא דארף דאך זיין עד דלא יד על כל פנים ביי איינעם פון די פארברענגען, במילא וועט ער דערמיט מוציא-זיין, טאקע מיט די הגבלות האמורות, ס'איז דאך פארטניט פורים, אבער אף על פי כן איז דאך פורים א שייכות דוקא צו ראש השנה, דורך דערויף וואס ס'האט א שייכות מיוחדה צו יום הכיפורים

¶19וואס דאס איז דאך דער סיום און חותם פון די עצרת ימי התשובה שהתחלתן בראש השנה, ווי דער לשון איז אויך עשרה ימים שבין ראש השנה ליום הכיפורים איז דאס אן איין און איינציקער המשך, וואס ס'ציילט זיך אויף עשרה ימים און מער בכללות אויף שבעה ימים, על דרך ווי קביעות שנה זו איז דאך ימי הסליחות איז שבעה ימים, אמאל אין א שנה וואס ס'איז נאך מערער, און מ'האט נאך אן אכטן טאג וואס מ'זאגט סליחות, דערנאך איז דאך דא ביז אין אן אופן אז מ'זאגט סליחות מערניט ווי ד'ימים, וואס דאס איז בהכרח בכל שנה ושנה, כמבואר אין ספרים בנוגע צו קביעות החדשים והטעמים בזה. ועוד והוא העיקר, אז אויב פון אלע ענינים דארף א איד ווערן דוקא א מהלך, וואס דאס איז דאך דער ענין פון וילך משה, און דורך דערויף קומט נאך צו אין דער משה שבכל אחד ואחד נאך א הליכה, דורך די הליכה נוספת וואס ס'איז דא אין משה רבינו, קומט צו אין התפשטות דמשה, ווי דאס איז בכל אחד ואחת, ביז אין אנשים נשים וטף אויך אין זייער הליכה, אז די הליכה איז אין אן אופן פון נצבים מיט אלע פירושים שבדבר, על אחת כמה וכמה דעם פירוש וואס ס'האט א

¶20שייכות מיוחדה צו ראש-השנה, וואס מ'טייטשט דאס אפ אז נצב מלך וואס דאס איז דאך ענינו פון ראש-השנה, וואס דאס איז דאך דער מלך בשנה, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך וואס אין דעם חלק פון חתות פון יום השלישי האט מען אויך דעם ענין פון קיבוץ גליות נוסף אז מ'האט דעם ענין פון איינע פון די ראשי-תיבות'ן פון חודש אלול האט אויך די ביידע ענינים, סיי בשב הוי'אלקיך את שבותך ורחמך וואס דאס איז דער ענין פון קיבוץ גליות, סיי דער ענין פון בית-המקדש השלישי, ווי מ'זאגט דאך אויך אז דאס איז מקדש אדנ'כוננו ידיך איז מזמור צדיק, שבספר התהלים פון אים זמירת ישראל, מיט נאך כמה ענינים ורמזים וואס פארבינדן אויך די פרשה נצבים און ראש-השנה ממיוחד מיט דעם ענין ווי אזוי דאס איז א מלך בשנה, במילא שטייט דעמאלט דער אויבערשטער אין אן אופן גלוי שתמליכוני עליכם, און וואס דעמאלט, וואס בשעת מ'זאגט אז א איד האט דעם כח שתמליכוני עליכם איז דאך פארשטאנדיק, אז יעדער איד, וואס יעדער איד,

¶21האט מען דאך אויף אים ארויפגעלייגט דעם ציווי, אז ער זאל מקיים-זיין שתמליכוני עליכם איז דאך פארשטאנדיק, אז יעדער איד איז בדוגמא פון א ממליך מלכים פארוואס איז דאס אזוי? דערפאר וואס ולא המלוכה אז יעדער איד איז דער ענינו איז אן ענין פון א מלך, וואס דאס קומט ארויס בגלוי טאקע אין מאן מלכי רבנן, דערנאך קומט דאס ארויס בגלוי אין יעדער אידן, וואס על ידי עבודתו מאכט ער איבער פון דער וועלט אמר מלכא עקר טורא ווי אפגעטייטשט אין חסידות און אין ספרי מוסר, אז דאס וואס נדמע להם כהר, איז זאגט אמר מלכא יעדער איד, וואס אין אן אופן ווי ער איז במצבו ומעמדו, איז ער דאך אין א מעמד ומצב פון א מלך, איז עקר טורא וואס דא איז דער דיוק, אז ניט ער איז מבטל דעם הר, נאר עקר טורא און שטעלט אים אוועק במקומו המתאים לו, וואס דאס איז ווי די הצדונות ווערן ניט נאר כס זכיות, נאר זכיות ממש, ואדרבא מן הזכיות וואס איז למעלה פון די זכיות פון צדיקים גמורים, וואס אין יכולן לעמוד במקום שבעלי תשובה עומדים, און וואס דאס איז דאך אויך דער אויפטו פון חודש תשב לגבי חודש ניסן,

¶22וואס ריסן זיינען אידן אין א מעמד ומצב פון צדיקים, און תשרי זיינען אידן אין א מעמד ומצב פון בעלי תשובה, וכמדובר כמה פעמים, ובאריכות אין כמה וכמה ספרים. וואס דאס איז דאך אויך דער ענין וואס מ'פארבינדט דאס מיט יום השלישי עבודה פון א צדיק איז דאך פאנאנדערגעטיילט אין צוויי קוין בכללות, וואס דאס איז אדר סור מרח אדער עשה טוב, דערנאך קומט צו א העכערע עבודה, סור מרע ועשה טוב קומט צו די העכערע עבודה פון בכה שלום ורדפוהו וואס דאס איז די עבודת התשובה און עבודת פון פנימיות התורה, וואס דעמאלט קומט גלייך דער יפוצו מעינותיך חוצה תיכף ומיד ממש. און ס'ווערט מקויים בפשטות נאך בלילה זו, נאך פאר קריאת-שמעה שעל המטה און פאר דעם המשך, ובפרט נאך אז זיכער וועט מען דאך מאכן א החלטה אויף מאכן א שטורעמדיקן פארברענגען, און כידוע דער סיפור פון נשיא דורנו בנוגע צו א פארברענגען אין ליובאוויטש, וואס אף על פי וואס מ'קען דאך לכאורה זיך ניט גלייכן צו מעמד ומצב בשנים ההם ובמקום ההוא, האט מען דאך אבער איבערגעגעבן יעדערן פון אונז דאס בירושה, וואס א יורש איז דאך יורש הכל,

¶23איז געווען דעמאלט ווי דער סיפור גייט-אן, אז בשעת מ'איז געקומען צו סליחות האט מען זיך געשאקלט, דערפאר וואס דער פארברענגען די התוועדות איז געווען אין אזא אופן, אז דאס האט גורם געווען אפילו נאך דער ברכה אחרונה, און נאך דערויף וואס כמה זיינען דאך געגאנגען אין צווישן אויך אין וואסער וכיוצא בזה, האט מען זיך נאך אלץ געשאקלט, פון דעם עד דלא ידע פון ד הבוגן שלפני זה, וואס דאס האט אויך א שייכות מיוחדה צו סיום פון עשרת ימי תשובה, וואס דאס איז דער יום הכיפורים, על אחת כמה וכמה אז דער סיום איז דאך סוף מעשה ומחשבה תחילה איז דאך נכלל אין דער תחילת המחשבה, וואס דאס איז דער ענין פון ראש השנה, וכמדובר כמה פעמים. וואס דאס איז אויך ווי דערמאנט, אז מ'האט אויך אין דעם חלק הפרש פון חתות פון יום זה, האט מען אויך דעם ענין פון הנגלות לנו ולבנינו און הנסתרות להוי'אלקינו האבן דאך אידן, האבן דאך אזוי זיך איינגעשטעלט, בפרט נאך נאכן אריז'ל, וואס דעמאלט איז מצוה לגלות זאת התורה, איז נוסף אויף כללות ענין העבודה וואס הנסתרות בכלל גייט דאך דאך אויף דער עבודה מאה ויראה,

¶24איז דאך דא א חילוק פון איין אידן צו א צווייטן, משא'כן הנגלה תלנו ובנינו איז דאך דער זעלבן אופן און דער זלעבן מספר המצוות, איז בא יעדער אידן די זעלבע זאך, לא תוסיפו ולא תגרעו, האט מען אויך דעם ענין פון פנימיות התורה, און ס'ווערט בא יעדער אידן נגלה דתורה, און דאס ווערט גלייך דערנאך לעשות את כל דברי התורה הזאת אז מ'גרייט זיך צו דעם סיום פון כל התורה כולה, על דרך ווי מ'האט דעם סיום פון ספר-תורה במשך השנה אין שבת פון זאת הברכה, וואס שבת פרשה וזאת הברכה איז דאך דער המשך אין ספר דברים, און וואס עיקרי איז דאך, דער ענין, דער עיקר אין ספר דברים, איז דאך אתם נצבים היום כולכם לפני הוי'אלקיכם און מ'רעכנט אויס דערנאך די אלע צען ענינים און דרגות ווי ס'איז דא אין יעדער אידן, עאכו כמה וכמה וואס אידן קלייבן זיך צוזאמען. ועוד והוא העיקר, אז מ'האט תיכף ומיד ממש די דרגא העשירית, וואס די איז דאך פארבונדן אין די גאולה האמיתית והשלימה, וואס דאס איז דאך די גאולה העשירית און דער שיר חדש און דער וואס ס'קומט לאחרי פון דעם ענין ווי אידן

¶25שטייען אין אן אופן פון שבעה, וואס יש לקשר זה מיט די שבעה ימי הסליחות פון קביעות שנה זו, און ווי אידן שטייען אין אן אופן ווי מ'זאגט אין תפילת מוסף פון ראש השנה ויהי ביום השלישי וקול השופר הולך וחזק מאוד, און דערנאך איז מען דאך אויך מבאר, אז ס'איז געווען לא יצא, פון יענעם קול השופר בשעת מתן תורה, איז ניט נאר אז ס'ווערט דער פסוק איבערגעזאגט און איבערגע'חזר'ט און מיט א שטורעם בכל ראש השנה, נאר ס'איז לא יסוף ס'גייט א כלי דלא פסוק פון זינט מתן תורה, וואס דערפאר מאנט מען בא יעדער אידן, אז ס'זאל זיין חדשים ממש, דערפאר וואס בא יעדער אידן איז דאס דער ענין פון לא יסוף אז ס'ווערט א כלי דלא פסוק בא יעדער אידן, וואס מזליך הזו כמה אידן ס'איז שוין געווארן אויך אז ניט נאר מזלי'חזי, נאר אויך דער ווערט על ידי קביעות אין לימוד פנימיות התורה, וקביעות עצים בתורה אין אן אופן פון כבע וחזקה וואס דאס איז דאך דער ענין פון יום השלישי, ווערט דאס ביי אים אויך די אלע ענינים אין אן אופן פון חזקה.- און ס'ווערט אויך דער ענין העיקרישער שבענין פון חזקה אז מ'גייט ווערט תוכף ומיד, האט מען די גאולה

¶26האמיתית והשלימה פון דעם גלות האחרון, און מ'גייט תיכף אריין אין בית-המקדש השלישי, און אין יום השלישי יחיינו ונכריא לפניו, תיכף ומיד ממש, ובפרט על ידי די שליחות אויף אנדער אויף געבן א צתקה און יעדער וועט מוסיף זיין מדילי וואס דאס וועט נאכמער צוהיילן, ווי דערמאנט פריער, פון חלק הפרשה פון היינטיקן טאג, אז ושב הוי'אלקיך השבותך ברחמך און דערנאך וועט זיין אויך דער אויבערשטער מיט יעדער אידן צוזאמען, בנערינו ובזקנינו ובבנינו ובבנותינו מיט עצמות אין סוף, אין יום השלישי, און אין יקימנו ונכי לפניו און אין מקום השלישי ועל משולש וואס דאס איז דער מקדש אדנ'כוננו ידיך און אין אים גופא, ווי דערמאנט פריער, אין קודש הקדשים שבו, וואס דאס איז דאך אויך דער מספר פון שלשה, און אין קודש הקדשים עצמו ווערט דאס דער אבן שתהי'שממנה הושתת כל העולם כולו, אז ס'ווערט גלייך ניכר, נאך קודם ראש השנה, און קודם דער המשך ימי הסליחות, איז יעדער איד מגלה אין זיך,

¶27דער אבן של תי', וואס דאס איז דאך די לוחות וואס ס'איז דא בחקיקה, און אין יעדער אידן און אין אלע אידן, בפרט נאך אז אידן קלייבן זיך צוזאמען אין א בית משולש, א בית פון גמילות חסדים, און א בית פון לימוד התורה, און א בית פון עבודת התפילה, און מ'קלייבט זיך צוזאמען אין די פסקות השבוע פון נצבים, און אין אן אופן אז נצב מלך אז דאס איז א קדמה קרובה ממש, אז אין יעדער אידן ווערט נתגלה דעם משיח שבו, דער דרך כחב מיעקב וכם שבט מישראל, יגולה האמיתית והשלימה, תיכף ומיד ממש, על ידי דוד מלכא משיחא.