טקסט

¶1וואס דער אויבערשטער העלפט מען מצליח זיין אנשים נשים וטף, דער ענין פון יום טוב, ופרד שמחת יום טוב, איז דאך פארבונדן ווי דער רמב״ם פסק'נט אז דאס זאל זיין דוקא ברוב עם, על אחת כמה וכמה די בני בית אדער די בני הקהלה הקרובים וכו,' ו זאל דאס נמשך ווערן על כל השנה כולה, און ווי אידן האבן מסביר געווען, אז די ראשי תיבות פון שנה שלפני זה איז שנת ניסים און אז ס'איז טובץ פון שנה זו איז ארנו ניט סתם ניסן, נאר ניסן וואס ווערן אנגערופן נפלאות אפילו דרך הניסן פון כימי צאתך מרץ מצרים, און לכל לראש דער נס הכי עיקרי והכי גרבן והכי פנימי די ביאת משיח צדקנו, וקרוב בימינו ממש, ולא עיקרום אפילו כהרף עין, און ס'זאל זיין ארינו נפלאות בפשטות, צאתך מארץ אפילו ברך פון די ניסים פון ימי צאתך, און זיך ממשיך זיין די התוועדות פון מועדים לשמחה, על אחת כמה וכמה פון שמיני עצרת און שמחת תורה, ובשנה זו קומט דאך דאס אין אן אופן פון שלוש, ושלוש פעמים שלוש, אז ס'קומט גלייך צוויי טעג יום-טוב, און דערנאך גלייך שבת,

¶2אנהויבנדיק פון ראש השנה, און דערנאך אויך די ימים-טובים די ראשונים פון ימי סוכות, און ימים-טובים אחרונים פון ימי סוכות, וואס זיי זיינען דאך אויך שמיני-עצרת און שמחת-תורה, און דערנאך גלייך שבת בראשית, און דאס זאל זיין גלייך פארבונדן מיט בראשית ברא אלקים את השמים ואת הארץ טובה, פון מיד ממש, באופן חדש ממש, מתאים צו תורה חדשה מאיתי תצא, וואס הויבט זיך דאך אן גלייך מיט די התחלת הגאולה, ברגע הראשונה, די הגאולה האמיתית והשלימה, ובפרט נאך אז הגאולה האמיתית והשלימה איז רגע ראשונה האט שוין גלייך די גאנצע שלימות מיטן גאנצן המשך, מיטן גאנצן שינויים, מעשה בראתי, שישה מים, ארץ פון סוף כל צבאים, זאל דאס שוין אלץ זיין נאך ערב ימי הסוכות, עאכו כמה וכמה אין דער המשך שלהם, וואס דאס איז דער זמן שמחתנו, וואס פורץ כל הגדרים וכל המדינות וכל הגבלות, ביז אז מ'האט אויך ניט נאר כ-פורים, נאר אויך די שמחת פורים, שמחה עד דלא ידע ומטה מעשרה טפחים, און אין אן אופן פון ממשי, וואס שמחת פורים איז דאך נאך מערער ווי יום הכיפורים, ס'איז מערניט ווי כ-פורים,

¶3אליין האט ער דאס איצטער, איז דאך דאס צוזאמען אויך מיט אלע ענינים בגשמיות, און אלע ענינים גשמיים, נאך איצטער טייג פון מיד ממש, אנהויבנדיק פון סעודת לבייתים ושור הבר בפשטות, ווי ערקלערט אין לקוטי תורה נוסף אויף דעם ביאור הרוחניות שבה ענינים, און וכאמור, והוא העיקר, אז לא עיכבם אפילו כהרף עין און מ'האט דאס אראנו נפלאות אויך אין זריזת הזמן, תיכף ומיד ממש, און מ'איז ממשיך זיין צוזאמען אין אן אופן פון מועדים לשמחה, ובפרט ווי ערקלערט אין נבואת חריא, אז חג אסוכות האט א חשיבות מיוחדה, צוזאמען מיט די גאולה האמיתית והשלימה, כמבואר דארט בארוכה, ביז וואנענט אז ס'ווערט אויך נמשך, וכל העולם כולו אין אלע שבעים אומות, כמבואר בארוכה אין דער נבואה, צוזאמען מיט ים האחרון, ונפקה ההר וכו'וכו ועוד והוא העיקר, והוא העיקר, לא עיקרום אפילו כהרף עין, און מ'איז ממשיך דער המשך פון ערב סוכות נאך פאר תפילת מנחה, אזוי אז די הכנות צו

¶4תפילת מנחה, ותפילת מנחה שלאחרי זה, וועט שוין קענען זיין בארץ הקודש, פאר יעדער אידן און פאר אלע אידן, בארץ הקודש ובירושלים עיר הקודש, ובהר המקדש ובהר הקודש ובית המקדש, און דארטן גופא אין בית המקדש ביז אין קודש הקדשים, ועוד והוא העיקר תוכף ומיד ממש. אויף כל המשכות, ס'האבן פסודות טובות ומסמחות תל השנה כולה.

¶5פון דעם די צוויפסטע ניט קומט דאס אין קידוע, דאס איז דאך אין בעשור פון דעם ענין זאלן ניט קיום זיין, און בפשטות? גאר עס וועט ווען משל אט דער חלק, צדקה אופן אז ס'איז דאס א צמא וועט נעמט געזאגן א וואס מ'האט געבן ער אבער צדקה א מביאל? מוז רבה ס Islamown. אידן, און דערנאך איז דא ניטא ניטא נאר מען ניטא נאר ניטא.

¶6איז דא אופן פון שמחה, שמחת תורה באתורה, אז בשעת ווי לרושלים מר התורה כבהברי תורה וכברית המקדש, און דערנאך איז שמחת בתחילה, וכאמור יום.