טקסט

¶1איז דאך ווי כרגיל דער מנהג אין שנים הכי אחרונות דא, האט מען איינגעפירט אז מ'זאגט א פאר ווערטער, ועל דרך ווי געבראכט אין פוסקים וועגן דברי כבושין, וואס מ'זאגט אין א טאג פון א תענית ציבור, וכדובר בארוכה אויך די ית ועד ויוצא בזה בנוגע צו דעם תענית על דערויף ווען די שאר תעניות. ובפרט נאך, אז אין דעם תענית איז דאך דא יעדער תענית האט צו דאך זיין ענין אין וועלכן ער טיילט זיך אויס פון די שאר תעניות, אפילו אז דאס איז אין דעם זעלבן סוג איז דאך יעדערער בפני עצמו ווי ריבוי ענינים אין תורה, א סוג וואס איז כולל אין זיך כמה פרטים אדער כמה מינים, ווי ערקלערט אין דער ספרי דיקא דוקא, אז יעדער סוג טריט זיך אויף מינים, און יעדער מין טריט זיך אויף פרטים, וכמדובר אויך בארוכה בנוגע צו דעם ענין התענית, איז דא וואס תענית בכלל איז דאך דא די צוויי סוגים, אט די וואס זיי זיינען מן התורה, וואס דאס איז דאך דער תענית הקבוע אחת בשנה עשירי בחודש

¶2השביעי, חודש תשרי, וואס דאס איז א מסתת עשה מן התורה מיט ברטים שבדבר, כמבואר אין הלכות יום הטיפורים אחת בשנה, און בפרט נאך אז דאס איז פארבונדן אויך מיט עשרת תשובה בכלל, ווי ער איז מבאר בארוכה אין רמב אז א תשובה איז בכל זמן איז יפה היא, דערנאך איז דאס זמנים מיוחדים אויף תשובה, וואס דאס איז במיוחד די עשרת ימי תשובה שבין ראש-השנה ויום הכיפורים, און אין זיי עצמם דער ענין פון יום הכיפורים, ווי ער איז מבאר דארט בארוכה די חילוקים צווישן די דריי סוגים. און אויך בנוגע צו די עשרת ימי תשובה בכלל, איז דאך אויף די אלע עשרת ימים פארבינדן זיך זיי אויך מיט יום הכיפורים, וכדובר בארוכה, אז ס'דארף שטיין בכיסור, אז עשרת ימים וואס זיי זיינען תחילת פון חודש השביעי, אדער תחילת פון חודש תשרי, איז דערנאך שטייען די אלע פרטים שבדבר.

¶3דא שטייט די גאנצע אריכות, אז דאס איז עצרת ימים שבין ראש-השנה ליום הכיפורים און אין דערויף גופא איז דאך אויך דא די צוויי חלוקות, אדער די דריי חלוקות, איין חלוקה די שבעה ימים שבין ראש-השנה ליום הכיפורים, און דערנאך אויך ראש-השנה ויום הכיפורים, וואס אין איין ענין זיינען זיי דער זעלבער ענין, ווי געבראכט אויך אין לקוטי תורה איז יום הכיפורים ווערט אויך אנגערופן אין תורה שבכתב, נאר אין נבואה ווערט ער אנגערופן בשם ראש השנה, ס'איז אבער מער בפרטיות טיילט זיך פאנאנדער ראש השנה באזונדער און יום הכיפורים באזונדער. וכמדובר כמה פעמים, אז דאס איז ניט נאר פארשידן בעבודתם, נאר ס'איז אויך בהנוגע צו עבודת האדם, וואס עבודת אדם בכלל איז דאך נקבע בשם אכילה שלו, איז אין דערויף גופא דער ענין ווי דאס איז ביום הכיפורים, איז די אכילה שלו איז ביום הכיפורים עצמו איז גאר ניטא קיין אכילה, און ביום הכיפורים איז דער היפך פון אכילה, מ'זאגט אבער אז קולה אוכל ושותה בערב יום הכיפורים איז מעלה עליו הכתוב, אז דאס איז פונקט ווי בערב יום הכיפורים ווי ביום הכיפורים עצמו,

¶4משא'כן אין ראש השנה איז דאך ענינו אז ס'דארף זיין דער איכלו משמנים ושתו ממתקים אז ס'איז ניט סתם אן אכילה ושתי', נאר אן אכילה ושתי'ליתר שאת וליתר עוז, און ווי ס'שטייט אויף דערויף אויך דער טעם, דערפאר וואס דאס איז קדוש היום לאלקינו, דאס איז אן אכילה ושתי'וואס איז פארבונדן מיט די קדושה ראש השנה. על דרך זה אויך איז נעמט זיך דערפון ווי אלע ענינים וואס דער רבנן נעמען זיי דאך פון דוגמתם פון די ענינים ווי זיי זיינען אין דעם ענין המצוות פון תורה שבכתב, וואס דערמיט פארענטפערט זיך אויך ווי אזוי איז דא דער ענין פון לא תגרעו ולא תוסיפו ולא תגרעו בשעת ס'קומען צו די ז'מצוות דער רבנן, נוסף אויף די מצוות שבתורה, וואס איינע פון זיי איז די טענות פון יום הכיפורים, און מ'פארענטפערט אין דערויף, אז זיי זיינען מערניט ווי א סניף און א המשכה והשתלשלות פון די מצוות שבתורה, וואס דערפון איז אויך פארשטאנדיק, אז די אלע צונות האמורות זיינען אויך א שייכות און מעין פון דעם צון, וואס ער איז מן התורה, פון

¶5יום הכיפורים אחת בשנה. וואס אף על פי וואס אחת בשנה איז פארבונדן אויך צו תופס אויך דער לילה שלו, משא'כן די אנדערע צומות, על דרך זה איז דאך אויך אחת בשנה איז דאך דא ניט סתם דער ענין פון אכילה און שתי', נאר אויך פון חמשה ענינים, משא'כן די אנדערע תעניות, איז דאס בדוגמא ווי יעדער מצוה דרבנן וואס זי איז א השתלשלות פון א מצוה מן התורה, איז על הרוב האט זי ניט אין זיך אויף אזויפיל דיוק אין פרטים ופרטי פרטים, ס'איז דא כמה וכמה פרטים וואס זיי זיינען דא אין דער מצוה ווי די מצוה מן התורה, און די מצוה דרבנן וואס זי איז דערפון השתלשל, איז ניטא די אלע דיוקים, און ס'איז דאך פארשטאנדיק דער טעם אויך, דאס איז דאך די רבנן, במילא האט מען דאך אויך גערעכנט מיט דער טירחא פון אידן און דעם ענין פון אידן וכו כמבואר בארוכה אין די ספרים וואו ס'רעדן וועגן די חלוקות. וואס אט אזוי איז אויך דער ענין פון נשאים גדליה אין די ג'אלע טענות שמיט דער רבנן, זיינען דאך אויך די שייכות שבהם

¶6אין מצוות מן התורה, איז דאך במיוחד צו יום הכיפורים, וואס דאס איז דאך דער איינציקער צום וואס ער איז מן התורה, וכמדובר כמה פעמים, וואס דערפאר איז אויך אין די שאר הצומות זיינען זיי אויך אן עת רצון, ווי מ'זאגט אויף יעדער תענית, און ווי מ'זאגט דאס אויך אין דער הפטורה פון יעדער תענית זאגט מען אויך אז דאס איז אן עת רצון, אט דעמאלט איז דאס אן אמת'ער תענית און אן אמת'ער עת צום. וואס דאס איז דאך אויך דער אויפטו פון יום הכיפורים, אז דעמאלט איז ווי דאס איז אין גאנץ חודש אלול, איז דאך דעמאלט דער אני לדודי ודודי לי, אז דער רצון פון יעדער אידן איז פארבונדן מיטן רצון פון דעם אויבערשטן קומט דאס אבער ניט ווי ס'קומט דערנאך ארויס בתכלית השלימות לאחרי חודש אלול, אבער נאך אלץ אין די ארבעים יום פון דאס איז דער סופי טובות, דער ד'יודן, פון אני לדודי ודודי לי, ראשי טובות אלול איז דער סופי טובות דער ד'יודן, וואס דאס איז אויך כולל, און דער סיום וחותם שלהם איז דער ענין פון יום הכיפורים.

¶7כיפורים. און דאס איז אויך דער סך הכל על דרך ווי דערמאנט כמה פעמים, אז דאס גופא וואס מ'פארבינדט גאנצע עשרת ימי תשובה, סיי מיט ראש השנה און מיט יום הכיפורים, איז דערפון גופא פארשטאנדיק, אז די אלע עשר ימים, אפילו דער שבת שביניהם, וואס לכאורה איז דאך א שבת למעלה מכל הענינים פון כל ימות השבוע שלו, האט דאס אבער אויך אין זיך אן ענין וואס דער שבת האט אין זיך וואס ער נעמט פון ראש-השנה, און דאס איז אין אים מוסיף, און ער נעמט פון יום הכיפורים, און דאס איז אין אים מוסיף. עד כדי כך, אז אפילו מיט יום הכיפורים שכליות בשבת על דרך ווי די קביעות פון שנה זו, איז דאך אויך דא, נוסף אויף די ענינים פון יום הכיפורים, טייט מען אויס ענינים פון שבת בפני עצמם, סיי אין דער נוסח הברכות און סיי אין נוסח פון כל הענינים השייכים צו יום הכיפורים.

¶8וואס דאס איז אויך ווי געזאגט, אז אלע תעניות נעמען זיך פון דעם איין און איינציקן תענית שמן התורה, די אלע מצוות דרבנן, נעמען זיך פון א מצוה מן התורה, און אין דערויף גופא איז דאך אויך דא כמה תעניות מדרבנן, ווי אויסגערעכנט אין מגילת תענית, א סאך מערער ווי די וואס ס'איז דערנאך געבליבן, דערנאך איז דאך מגילת תענית בטלה, און ס'איז געבליבן מערניט ווי אט די געציילטע תענית, וביניהם דרות שלה, דער התחלה שבהם על סדר השנה איז דאס דער תענית פון צום גדליה, וואס דאס איז דער תענית פון יום זה, אף על פי וואס בשנה זו איז דאס א נצחי, אבער ס'ווערט דאך נצחי אויך די ענינים פון צום גדליה ווערט דאס נצחי אין דעם יום ראשון בשבוע וואס קומט לאחרי יום השבת שלפני זה, ובפרט נאך לפי המבואר, אז ס'איז דאך דא א דיעה, אז דער גאנצער ענין פון צום גדליה איז מלכתחילה געווען א נצחי'דערפאר וואס דער ענין וואס ס'איז געטראפן דעמאלט, וואס לשם זה האט מייסוד געווען דעם צום איז דאס געווען ביום ראש השנה, און מ'האט דאס מלכתחילה

¶9דוחה געווען, מצד קדושת יום הראש השנה, וואס דעמאלט דארף זיין דער יכלל השמנים ושתום המתקים ווי דערמאנט פריער, וואס דערפאר איז דאך וואס מ'דארף דאך דאס זיכער דערמאנען סום גדליה, על דרך ווי די גמרא זאגט, אז מ'געגעוועט צו רבים וכיוצא בזה, אז בשעת מ'האט מאיזו סיבה דוחה געווען א תענית איז שוין געווען דעמאלט די הצעה און די שקלא וטריא, אז אפשר זאל מען דאס דוחה זיין לגמרי און ס'זאל ווערן אויס תענית וצום ועינוי, משא'כ דער צום קדלו איז גאר מלכתחילה, אזוי איז געווען אין אן אופן אז דאס איז געווען אן ענין של נדחה, בבלי ווי די קביעות בשנה זו, אז מ'האט פעמיים דער ענין פון תחייה, איז דאך יעדער ענין וואס מ'האט דאס פעמיים איז דאס פארבונדן מיט גאולה, וואס גאולה איז אויך פארבונדן מיט תעניות, אז בא תעניות ווערט דאס דעמאלט, בלשון הכתוב, ניט סתם מועדים טובים נאר מועדים טובים בהאמת והשלום אהבו אט דא זאגט מען דאך אויף די אלע תעניות, אז בקרוב ממש וועט זיין די גאולה האמיתית משיח צדקנו, במילא וועט דאך דעמאלט זיין נאך אין דעם סיום פון צום גדליה, ווי ס'איז דאך דעמאלט די שקלא-וטריא האמורה, צי אויף די תעניות גייט אויך

¶10די הנהגה פון תענית דרבנן, וואס ס'איז דא אזוינע תענית שבהם, אז וויבאלד אז מ'האט שוין אנגעהויבן, אז אפילו אז די סיבה איז בטל געווארן איז מען אים מסיים דעם תענית, און ס'איז דא אזוינע תענית, אדער א דיעה, אזוי איז אין אלע תענית דרבנן, אז וויבאלד אז בטל הסיבה, איז אפילו באמשע היום, בטוגמא אז ס'זאל קומען תוקף ומיד, והחתה לו בכל יום שיבוא, אז נעמט מען דאס בכל יום ממש, אין טאג אויך פון צום גדליא, ואדרבא, וויבאלד אז דאס איז אן עת רצון, און דאס קומט בהמשך צו ימי ראש השנה, און דאס קומט בהמשך צו דעם שבת שלאחרי זה, אסור איז דאס ביתר שאת וביתר עוז אלע ענינים טובים וואס ס'איז דא אין סתם תעניות, און אין צום גדליא עצמה, ווען ס'איז די קביעות באופן אחר, משא'כן ווי די קביעות בשנה זו, אז צום גדלי איז צוויי מאל נדחה, און זי קומט בהמשך צו די שלשה ימים, כמדובר די מעלה פון היינטיקן יאר, אז מ'האט די שלשה ימים רצופים, און מ'האט דאס שלשה פעמים, וכמוזכר אז דאס איז אזוי אין ראש השנה און די שבת שלאחריו, וואס דאס קומט דאך בהמשך אין דער זעלבער וואך, דערנאך קומט אויך די שלשה ימים

¶11רצופים פון ימים ראשונים, פון חג הסוכות, וזמן שמחתנו, וואס אויך בקביעות שנה זו איז דאס אויך אין אזא אופן, אז ס'איז דריי טעג נאכאנאנד, דער ענין פון די שני ימים ראשונים של חג הסוכות, און דערנאך אויך דער יום השבת קודש, ובאופן רצוף פלי הפסק בינתיים, ובדרך ממילא קומט אויך אזוי ארויס בנוגע צו שמין צו שמיני עצרת, וואס דאס איז ביום השביעי, כולל איז אין זיך אויך דער ענין פון שמחת תורה, וואס אף על פי וואס שמיני איז דאך חג בפני עצמו, משא'כן דער יום השביעי געהערט מערער צו די ששה ימים שלפני זה, ניט צו דעם יום השמיני, איז דאך אבער פארשטאנדיק, אז דאס איז א חג בפני עצמו מערניט ווי בנוגע צו ששה ענינים, כמוזכר לעיל, שייכות מיוחדה צו דעם יום שלפני זה, וואס ס'ווערט אנגערופן ערב שמיני עצרת, און דער יום שלאחרי זה, וואס אף על פי וואס אין חוץ לארץ האט דאס א באזונדער נאמען שמחת תורה, איז אין חוץ לארץ איז דאך דאס דער איסור חד פון דעם חד פון שמיני עצרת.

¶12אין די צומות גופא איז דאך דא אזוינע וואס זיי זיינען ווי א קשר מיוחד צו די עניני הקריאות, שבהם, על אחת כמה וכמה צו עניני הפטירה שבהם, וואס דאס איז דער סיום און דער סך הכל פון דער קריאה, זעט מען דאך, אז פון די הפטירה פון תענית ציבור הויבט זיך גלייך אן מיט א שייכות מיוחדה דוקא צו די עשרה ימים, שבו ראש השנה לאמה כיפורים, וואס דער ערשטער פסוק פון די הפטירה הויבט זיך גלייך אן מיט דיר שהוי'בימים ימצאי קראו ביותו קרוב, און ווי די גמרא טייטשט דאס אפ, אז דריש הוי'באמצאי אימתי איז דאס אין די עשרה ימים שבו ראש השנה ליום הכיפורים. אדער ווי ס'קומט א ציבור במשך כל השנה כולה, וואס אט דעמאלט איז אויך דא דער ענין וואס כח הציבור וואס אין כאן מקום להאריך בזה, וויבאלד אז מ'געפינט זיך אין די טעג, אין די עשרה ימים,

¶13טוט זיך אויף א יחיד, וואס דאס איז וואס כל השנה כולה דארף מען אנקומען צו כח הציבור, איז כאן ביחיד, ווען איז דאס דריש הוי'באמצע אפילו צו א יחיד, איז דאס דוקא ביותר קרוב אין די עשרה ימים וואס דעמאלט טוט אויף א יחיד, אט דאס איז דאס על דרך הרגיל דארף מען האבן אויף דערויף א ציבור. ויש לומר אז דאס איז על דרך ווי דאס איז מרומז אין דער התחלת ההפטורה, וואס די התחלת ההפטורה תשעה הוי'וימציק ראוהו ביותר קרוב. אזוי איז אויך דער סיום פון דער הפטורה, רעדט זיך דאך דארטן אזוי אזוי דער אויבערשטער איז מקבץ נדחי ישראל און מסיים עוד הכבץ עליו לנקבציו, וואס דאס קומט אין אן אופן פון עוד, אז נאך דערויף ווי ס'איז דא דער קיבוץ בכללות, איז דאך אויך דא דער קיבוץ פון דעם אויבערשטן איז דאך אחד אחד, ואתם תלוקטו לאחד אחד

¶14הכתובים, אז דאס וואס מ'איז דערנאך מוסיף, עד הכבץ לבלי לנקבציו, איז דאס א קיבוץ לאחר קיבוץ, לאחרי ווי ס'איז שוין געווען דער קיבוץ פון ערטער וואו אידן געפינען זיך על כל פנים בעשרה אדער נאכמערער, דערנאך קומט נאכמערער, אז זיי האבן דעם ענין פון ציבור, וואס דערפאר איז פארשטאנדיק פארוואס דער אויבערשטער לאזט כל עסקה, פארנעמט זיך מיט זיי מקבש זיין, משא'כ בהנוגע צו היחיד קען דאך זיין, אז מ'האט דאס געקענט אפשיקן צו מלאכים זאגט מען, אז עוד, אז דער אויבערשטער פארנעמט זיך אליין מיט נאך א קיבוץ, און דאס איז נקבע צב און דאס איז עוד, אט די וואס זיינען פארבלירן פון דעם פריערדיקן קיבוץ, וואס דאס איז דאך, כמדובר, אז דער פריערדיקער קיבוץ איז דארט וואו אידן זיינע דא על כל פנים בעשרה, אדער נאך מער פון עשרה, און ריבוא עשרה על דרך ווי מ'געפינט זיך איצטער, וכמדובר כמה פעמים, אז אף על פי וואס בנוגע צו עשרת ימי תשובה זאגט מען, אז דעמאלט טוט-אויף א יחיד, איז דאס וואס כל השנה כולה דארף מען אנקומען צו א ציבור, איז דאך פארשטאנדיק בפשטות, אז א פליא אין עשרת ימי תשובה איז דא דער כח הציבור וואס טוט-אויף נאך מער פון דאס

¶15וואס טוט-אויף היחיד בימי עשרת ימי תשובה, וואס ער טוט אויך אויף אט דאס וואס כל השנה כולה טוט-אויף א ציבור. איז נאך דא אין די טעג גופא אז עד הקבץ עליו, וכמדובר לעיל, עד רך זה בהנוגע אויך צו דעם צום גדליה. צום גדליה איז דאך געווען פון מלכות בית דוד, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז יעדער צום איז דאך בקרוב בימינו, במהרה בימינו ממש, וועט ער נתהפך ווערן אין די מועדים צובים והאמת והשלום אהבו. איז דאך פארשטאנדיק, אז לכל לראש דארף זיין דער יתהפכא אין דעם ענין גופא, על דרך ווי גדליה איז געווען פון משפחת מלכות בית דוד, ויש אומרים פון מלכות בית דוד אליין, במילא איז דאך פארשטאנדיק, אז ס'דארף זיין די אתהפכא און דער תיקון פון דעם צום, לכל לראש דורך די גאולה האמיתית והשלימה, וואס זי איז דאך על ידי דוד מלכא נשיחא, און ווי ער זאגט אין רמב אז דאס וועט זיין משיח, וועט דאס זיין משיח מזרע דוד ושלמה בנו, וועט דעמאלט אויך זיין דער לכל לראש דארף זיין די אתהפכא אין דעם ענין עצמו, אז תמורת וואס ס'איז דא דער היפך החיים

¶16פון גדליה, ווערט דער גדליה כפשוטו, גדול הוי'מהול ומאוד פירו אלקינו וואס דאס איז דאך פארבונדן מיט ירושלים עיר הקודש, און דארטן גופא ווי דער המשך הכתובים אין ירושלים עצמה דער הר הקודש און בית המקדש, און אין בית המקדש עצמך די קודש הקדשים, וואס דארט איז דאך געווען די גדלות פון די לוחות און די גדלות פון דער ספר תורה, און די גדלות פון דער ספר-תורה איז דאס ניט ווי אלע ספר-תורה'ס, נאר אים און נחוז איז געלעגן מיט די צוויי דיעות, אדער בתוך ארון הקודש, אדער מצד ארון הקודש, אבער אלץ א שייכות, ווי דער פסוק תורה שבכתב איז דאס מדגיש, אז דאס דארף זיין מצד פון דעם ארון, על דרך זה אויך פארשטאנדיק בהנוגע לעתיד-לבוא, די גאולה השלימה, איז דאך דעמאלט פארבונדן אויך א התחדשות אין תורה, איז דאך פארשטאנדיק, אז מ'האט דעם ענין פון לוחות ראשונות און לוחות אחרונות, ויתורה על זה נאך מערער ווי מ'האט געהאט דעמאלט, און במילא האט מען אויך דעם ארון קודל בתכלית השלימות, און ניט אין אן אופן פון גניזא ווי ער איז איצטער באהאלטן, אז מ'האט אים דוקא אין אן אופן גלוי, מראה באצבעו ואומר זה און ס'ווערט אויך

¶17מיט די אלע ענינים פון דעם ארון, וואס אחד מעניניו איז דאך, אז ס'זאל ניט זיין אין די מאמרות הכלכלות, וואס דאס איז אן ארט וואו ער געפינט זיך אין אן אופן של גניזה לכמה דעות, נאר ס'זאל זיין דוקא אין אן אופן גלוי, און אין קודש הקדשים עצמו, און אבדם אבן שתיעה שטייט דער ארון הקודש בתכלית השלימות, און אין אים געפינען זיך די לוחות כמוזכר לעיל סיי די מעלה פון לוחות ראשונות, סיי די מעלה פון לוחות אחרונות, און דאס וואס קומט פון ציום שנים יחד, ובמיוחד נאך, אז דאס איז דאך פארבונדן אויך מ'האט זיך אנגעהויבן לייענען ביום ראשון זה, און אנגעהויבן נאך אין די שבת שלפני זה, וואס דאס איז שבת שוב, האט מען שוין אנגעהויבן לייענען די פרשה פון וזאת הברכה, אויך בדוגמא ווי כל שנה זו איז פארבונדן מיט אלע ענינים במישולש, האט מען אויך בפשטות אין חוץ-לארץ, אז דער המשך פון די טעג וואס זיי זיינען פארבונדן מיט שיעורי חתת, מיט פרשת השבוע האט מען דאס קארגע דריי וואכן, און ניט סתם קארגע, נאר ס'ווערט מערניט ווי איין און איינציקער טאג, בפרט נאך אז מ'איז מצרף דערצו אויך דעם טאג, די קריאה

¶18פון שבת תשובה, צו תפילת המנחה, וואס זי איז לאחרי הקרבת מוספים של יום השבת, און לייענט מען שוין וזאת הברכה אשר דורך משה, און אויך מ'לייענט דאס כמה פסוקים בזה, א סך מערער ווי די ג'פסוקים, און מ'האט דאס ווי די כללות ישראל, על דרך ווי די כללות פון לעשות לבוא וועט דאך זיין ניט די כללות פון שלשה, נאר נאכמערער, די עשירי יהי'קודש לייענט מען אויך, ס'זאל זיין, עשרה פסוקים פון וזאת הברכה, וואס זיי איז כולל כל התורה כולה, ווזאת הברכה אשר ברך משה איז דאך כולל כל הענינים וואס משה האט געטאן, על דרך ווי גאנץ ספר דברים, איז דאך דאס איז דער סיום און חותם פון דעם גאנץ ספר דברים, איז דאך דאס די פרשה פון וזאת הברכה, און אויך בקביעות פון שנה איז האט מען אויך, אז וזאת הברכה איז צי דער קביעות שלה און דער המשך שלה, און דער לימוד אין חיתות אין וזאת הברכה, איז דאס אויך ככ'ימים אדער כ'אלף ימים וואס דאס איז דער ענין פון ג'שב וית, וואס דאס איז אויך די אתהפכא פון די ג'שבועות וואס זיי קומען פאר די שבעה דמחמתא,

¶19ווערן זיי נתהפך צו ענינים פון שבט דנחמתא, וואס ס'ווערן זיך גלייך אן אין כפליים לתושי'נחמו נחמו עמי, און דערנאך קומען די ביידע הפטורות, וואס זיי זיינען בראש השלם, און דערנאך אויך די הפטורה פון שבת תשובה, און ס'ווערט דאך כפליים לתושי וואס יעדער ענין של כפליים איז פארבונדן מיט די גאולה, וואס דערפאר איז דאך אויך די אותיות כפולות פארבונדן מיט דער ענין הגאולה, מיט די התחלה פון דעם ספר פון רבי'ן מהרש, וואס זיין יום הילולא איז לכתחילה אריבער, איז דאך דאס דער ענין פון יו'ג'בחודש זה, בגימטריא אחד, און ס'ווערט דערנאך אויך דער המשך, און ניט דערנאך אין זמן, נאר ס'ווערט תיכף ומיד, כמוזכר לעיל נאך אין צום גדלי ווערט נתגלה תיכף ומיד די קדלות פון מלכות בית דוד, כולל אויך די גדלות פון גדליה עצמו, וואס ער איז בכלל פון וקיצו ורבנו שוכני עפר ובפרט אז בזכותו איז זיך דערנאך נגבל געווארן דער עת רצון פון יעדער אידן בהמשך פון ניינצן הונדערט יאר, כמוזכר כמה פעמים לערך אדער נאך מערער, ווערט דאס אויך אין אן אופן פון גדלות, און ווי דערמאנט פריער דער גדול הוי'מהולל מוד ויראה לקונו אז

¶20דער עירה אלקינו שטייט בתכלית השלימות, דורך דערויף וואס ס'האט אין זיך, ווי דער המשך הכתובים, דער ענין פון בית-המקדש, און אין בית-המקדש האט ער אויך דער ענין פון קודש הקדשים און די לוחות מיט די ארון הקודש וכו.' ובפרט אז ס'איז דאך זיכערע זאך, אחת לו בכל יום שיבוא איז דאך א ציווי וואס יעדער איד איז אויף דערויף נצתווה געווארן, און אחכלי בכל יום שיבוא אז יבוא בכל יום, און דעם יום עצמו קומט ער וואס פריער איז דאס אלץ מערער לא ייש, און אפילו כהרף עין וויבאלד אז בכל צרתם לו צר און נאך מערער, ווי דערמאנט פריער, אז דער אויבערשטער דארף מסיים-זיין זיין מלאכתו, וואס זיין מלאכתו איז דאך ווי ער זאגט אין דער הפטורה, אז דאס איז אן ענין פון עוד הכבד לבלי נקבציו אפילו יחידים, וואס דאס איז פארבונדן מיט התחלת הפטורה, מיט דיר שהוי'באמצעו כראהו ביותר קרוב. ובפרט נאך אז כרגיל דקגן זה איז מען מסיים מיטן ענין וואס יעדערן, ביי א מנכחין כאן, מאכט מען פאר א שליח אויף נתינה וצדקה, וואס ער גיט דערנאך אות און טיילט דערנאך אות און מה-טוב במשך פון די עצרת ימי תשובה

¶21פון שנת אראנו מפלאות, וואס דאס איז דער היינטיקער יאר וואס קומט לאחרי פון הי'תה'שנת מיסים פון די שנה שלפני זה, וכמדובר בארוכה אין די התוועדות שלפני זה, ועוד והוא העיקר, אז ס'זאל זיין תוקף ומיד ממש, ובזריזות, איז דער ענין פון צדקה איז דאך אז מ'דארף דאס געבן בזריזות, און דאס איז נוגע צו חיים בפשטות, ואדרבא, בודאי אז אידן האבן א זיכערע זאך, אז זריזות בזה ווערט אין דער חיים בפשטות נאך מוסיף חיים על חייו וואס הויבט זיך שוין אן פון חמשה עשר באב. און דאס וועט זיין די הקדמה, אז פונקט אזוי ווי ס'איז געווען דעמאלט, להייך ימים טובים לישראל כחמשה עשר באב וכיום הכיפורים וואס קומט אין דעם שבת, וואס דעם טאג איז דער זונטאג, דער היינטיקער טאג, יום הראשון בשבוע, איז דער שבת שלו דער יום הכיפורים שלאחריו, וואס בשנה זו איז דאך אויך דער שעל חל ביום השבת, ועוד והוא העיקר, אז נאך געפינען זיך אין יום ראשון פון שבוע זה, ובפרט נאך אז יעדערע צו די צדקים וואס זיינען מקבל אויף זיך די שליחות און וועט דאס פאנאנדערטיילן נאך במשך פון די ימים קודם השבת, און מוסיף זיין בזה מדילי וועט דאס אויך זיין דערנאך אין אן

¶22פון שילוש ביום השלישי יקומנו ונחי' לפניו, ובפרט דאך אז איינע פון די פירושים ביום השלישי יקומנו ויחוס ונחי' לפניו, איז דאך דאס דער יום השלישי לאחרי די חיינו מיומיים פון די שני ימים פון ראש-השנה, האט מען דעם יום השלישי די שבע שלאחרי זה, אין וועלכן מ'האט געזאגט אין ברכת המזון, אז דאס איז פארבונדן מיט יום שקולו שבע המנוחה בחיי העולמים, התוכף ומיד ממש. ובפרט אז דאס איז א טאג אויף וועלכען מ'זאגט אז ער ווערט אנגערופן אין פסוק יום אחד איז דאס אזא טאג וואס אין אים וועט אויך מקויים ווערן, ווי מ'האט ערשט-או געזאגט אין תפילת עלינו בסיומה, אז והיתה להוי'המלוכה און דערנאך אויך זאגט מען הוי'אחד ושמו אחד, בתוכף ומיד ממש, און מ'וועט ממשיך בנערינו ובזקנינו בבנינו ובבנותינו אין אן אופן פון זריזות, וויבאלד אז מ'פארבינדט דאס מיט צדקה קומט אויך די ענינים האמורים אין אן אופן פון זריזות, און מ'וועט אויך בקרוב ממש זען ווי אזוי די כהנים זריזים הם, אין וואס איז דער עיקר זריזת הכהנים איז דאך דאס ב עבודתם בהקודש, אין בית-המקדש, און בפרט נאך אין מקדש ארנא כהננו ידיך,

¶23און דארטן גופא איז דאך אויך דא דער כהנים בעבודתם, וואס דאס איז פארבונדן מיט לוים בדוכנם, וואס דאס איז פארבונדן מיט ישראל במעמדם, וכמדובר בארוכה אין די התוועדות שלפני זה. ועוד והוא העיקר, אז פון דעם יום אחד זאל גלייך נתגלה ווערן, ווי אזוי דאס איז ווי ער טייטשט אפ אין מדרש, אז דער טייטש פון אחד איז פארבונדן ווי דער הקב'ה יחיד בעולמו, תוקף ומיד אין מעמד ומצב פון גאולה האמיתית והשלימה, וועט יעדערער, ביז וואנענט אז כל העולם כולו וועט זען ווי אזוי דער אויבערשטער איז יחיד בעולמו, וואס דאס ווערט דורך דערויף וואס יעדער איד מאכט דעם יחיד בעולמו אין זיין נפש און אין פנימיות הנפש, יחידו שבנפש, יחידה ליחדך, ועוד והעיקר, אז ס'ווערט תוקף ומיד ממש.