- kind
- paragraph
- order
- M
- origin
{"by":"transcribe:whisper-local@rebbehub-whisper-v3"}- content
- און אן ענין של תשלומה אין שפתנו נאך מערער ווי אין פרים, ווארום מ'וועט דאס האבן בגשמיות ממש, אין אן אופן אז מ'וועט זען סיי די מעליות פון גשמיות און סיי די מעלות פון רוחניות, און וואס ביידע וועלן זיין אין אן אופן פון ונשלמות, שלימות אין גשמיות און שלימות פון רוחניות, וואס אט דעמאלט ווייזט זיך גאר ארויס, אז דער עיקר שלימות איז דוקא אין גשמיות, על דרך ווי דער ענין ה קרבנות, אז אף על פי וואס ס'איז דאך ידוע די תורה פון דעם אלטן רבי'ן, אז פון פסוק אדם כי יקריב איז מכם קרבן להוי פון זיך אליין, איז אבער דא דער ענין ווי דער פירוש הפשוט ואין מקר יוצא מידי פשוטו ובפרט למעשה בפועל האט מען געדארפט האבן בזמן שבית המקדש הי'קיים אפילו די אידן, וואס זיי האבן זיך געפונען אין חוץ-לארץ האבן זיי זיך אויך געשיקט די מחצת השקל, און אפילו אט די וואס האבן ניט באוויזן אויף צו שיקן לפני האפרשה פון דער קופת הלשכה האט מען אזוי מפרש געווען בשעת מ'האט מפרש געווען אויף יעדער אידן און אויף אלע אידן, און ס'איז דעמאלט דעמאלט געווען קרבנות התמידים אויף יעדער איד און אלע אידן בתכלית השלימות מידי יום ביומו, כולל אויך
- proofread
- 0