פרק ב
כג. בעת דער אַלטער רבי זאָגט אין רפ"ב אַז "כל זה (די תשובה (עזיבת החטא) וואָס ער האָט גערעט אין ערשטן פּרק, איז נאָר) לענין כפּרה ומחילת העון שנמחל לו לגמרי כו' ואין מזכירין לו דבר וחצי דבר כו'" שטעלט ער אַריין די ווערטער "כשעשה תשובה שלימה". ולכאורה: (א) ער זאָגט דאָך שוין פריער "כל זה" מיינענדיק דערמיט די תשובה וואָס ער רעדט אין ערשטן פּרק, ווייס מען דאָך שוין אַז די "כפּרה ומחילת העון כו'" איז כשעשה תשובה, טאָ וואָס דאַרף ער עס איבער'חזר'ן נאָך אַמאָל? (ב) וואָס מיינט ער מיט זיין מדגיש זיין "כשעשה תשובה שלימה"?
אין ערשטן פּרק וואו ער זאָגט אַז "מצות התשובה" איז "עזיבת החטא בלבד" — מיינט ער צו שולל זיין אַלע ענינים וואָס אויסער עזיבת החטא — אפילו וידוי וואָס זי איז "כתוב בתורה", ומכ"ש — השבת הגזילה, וכדומה (וכנ"ל סעיף כא).
און דעריבער מוז ער מוסיף זיין "כשעשה תשובה שלימה", ווייל דורך "עזיבת החטא בלבד" (— "שיגמור בלבו כו'"), אָן השבת הגזילה איז "אינו נמחל לו" (רמב"ם הל' תשובה פ"ט ה"ט), ועד"ז איז אויך אָן וידוי (עיין מנ"ח מצוה שסד): דוקא "כשעשה תשובה שלימה" איז "נמחל לו לגמרי כו' ואין מזכירין לו דבר וחצי דבר כו'".
כד. בשעת דער אַלטער רבי שרייבט אַז כמה תנאים ואמוראים האָבן געפאַסט "תעניות הרבה מאד" אויך אויף אַ "דבר קל", ברענגט ער אויף דערוף דריי דוגמאות: פון ראב"ע וואָס "הושחרו שיניו מפני הצומות, על שלא קיים דברי חביריו", דערמיט וואָס ער האָט ניט מוחה געווען בשעת אַז פּרתו של שכנתו איז אַרויס בשבת ברצועה שבין קרני' (ווי עס שטייט אין ירושלמי שבת פ"ה ה"ד); פון ר' יהושע וואָס ער האָט געזאָגט "בושני מדבריכם בית שמאי", און איבער דעם איז "הושחרו שיניו מפני הצומות" (ווי עס שטייט אין מס' חגיגה כב, ב); פון רב הונא, וואָס "פּעם אחת נהפּכה לו רצועה של תפילין, והתענה מ' צומות" (ווי עס שטייט אין מו"ק כה, א).
יובא מ: chabadlibrary · ספריית ליובאוויטש · free-to-read · במקור