371

אדם" (אתם קרויים אדם^לז) על שם אדמה לעליון^לח, וואָס דאָס איז כולל דעם פירוש — "אדמה" (אַ דמיון) למעליותא, אַז זייענדיק העכער פאַר אַלע מדידות והגבלות און תוארים, אפילו פון די העכסטע תוארים כו' פון קדושה, כולל דעם תואר וגדר פון עליון ותחתון — דערפאַר איז אַ איד (נאָר) אדמה לעליון, מ'פאַרגלייכט אים צו דעם עליון, אַז אַלע מעלות וואָס זיינען דאָ אין עליון, זיינען פאַראַן, באופן של דמיון (פי' השוואה), ביי אַ אידן,

און זיי (די מעלות שבעליון) זיינען מוסיף כח אין אים, אַז אויך זייענדיק אַ נשמה בגוף למטה, זאָל ער עולה זיין מחיל אל חיל^לט, פון איין עליון צו אַ העכערן עליון, ביז צו דעם עליון שאין למעלה ממנו, שלמעלה מכל גדר עליון ותחתון — ישראל וקוב"ה כולא חד [ווי דאָס שטייט בגלוי אין דעם אידן ווי ער איז אַ נשמה בגוף למטה].

וואָס דאָס שטייט בגלוי יותר באַ יעדער איד, אנשים נשים וטף, ביום הכפורים, "אחת בשנה" — וואָס דעמולט זיינען אידן, אַלס נשמות בגופים — "דוגמת^מ מלאכי השרת"^מא, דערפאַר זיינען זיי העכער און דאַרפן ניט אָנקומען צו אכילה ושתי', ביז אַז "לפני הוי' תטהרו"^ג, העכער (לפני) אפילו פאַר הוי' (וואָס הוי' איז אויך אַ שם)^מב.

וואָס וויבאלד אַז אַ איד אַלס אַ נשמה בגוף איז "דוגמת מלאכי השרת" (למעלה מאכילה ושתי') — באווייזט עס אַז ער איז העכער סיי פאַר גשמיות און סיי פאַר רוחניות, כאמור לעיל — ישראל וקוב"ה כולא חד. און די מעלה פון אידן זיינען זיי ממשיך אין עולמות, אין די עולמות רוחניים, ביז אין עולם הזה הגשמי.

עפ"ז איז מובן, אַז ביוהכ"פ, און אַלס הכנה לזה בערב יוהכ"פ — ווערן נמשך צו יעדער אידן אַלע ברכות והמשכות, וועלכע זיינען אַלע נכלל אין די אותיות פון אל"ף בי"ת — אַלע ענינים רוחניים און אַלע ענינים גשמיים, ואדרבה — דער עיקר הדין בראש השנה (ויש לומר — אויך ביוהכ"פ^מג, גמר הדין דר"ה^מד) איז אויף ענינים גשמיים^מה.

ספריית ליובאוויטש · chabadlibrary.org